"ΣΥΝΆΝΤΗΣΗ", 2025

Υλικά - Τεχνική:

Μικτή τεχνική. Polychromos Faber Castell και λάδια σε χαρτί.

Διαστάσεις:

50 Χ 70 cm

Περιγραφή:

«Υπάρχει ένα ρήγμα σε καθετί. Έτσι μπαίνει μέσα το φως.»

— Leonard Cohen

Σκέψεις πίσω από το βλέμμα...

Κάποιες φορές το βλέμμα μου σταματά σε κάτι απλό: δυο τοίχοι, μια σχισμή, λίγο φως. Ξέρω, χωρίς λόγια, ότι εκεί υπάρχει κάτι αληθινό. Ίσως γιατί αυτή η σχισμή μου θυμίζει την εσωτερική διαδρομή: αυτό το στενό, δύσκολο πέρασμα που οδηγεί τελικά σε μια συνάντηση. Με κάτι έξω από μένα ή και μέσα.

Δεν είχα σκοπό να "πειθαρχήσω" το φως. Το άφησα να φανεί όπως ήθελε, όπως το ένιωσα — να ξεμυτίζει δειλά ανάμεσα σε δύο σιωπές. Οι τοίχοι δεν είναι εμπόδιο εδώ. Είναι απαραίτητοι. Δίχως αυτούς, το φως δε θα ξεχώριζε. Όπως και στη ίδια τη ζωή, πολλές φορές οι δυσκολίες, οι περιορισμοί, οι εσωτερικοί φραγμοί είναι εκεί μόνο και μόνο για να μας δείξουν πού να κοιτάξουμε.

Αυτός ο ήλιος, μέσα απ’ το κενό, με κοιτάζει σαν να με περιμένει.... ή ίσως εγώ τον περίμενα.

Δεν ξέρω ποιος συνάντησε ποιον πρώτος.

Ανάμεσα στα όρια – τα υλικά, τα πνευματικά, τα υπαρξιακά – γεννιέται η στιγμή της συνάντησης. Ο άνθρωπος δεν συναντά μόνο τον κόσμο, αλλά και τον εαυτό του, μόνο όταν το φως περάσει από το ελάχιστο περιθώριο. Όταν πάψει να κοιτά ολόγυρα και αρχίσει να κοιτά μέσα από αυτό.

Ο ήλιος που αναδύεται μέσα από τη σχισμή δεν είναι απλώς ένα φυσικό φαινόμενο. Είναι σύμβολο συνειδητοποίησης· η αλήθεια που δεν εκρήγνυται βίαια, αλλά διεισδύει αργά, σιωπηλά, από το σημείο που τίποτα δεν φαινόταν εφικτό.

Αυτό που ξέρω είναι πως κάθε συνάντηση που αξίζει, ξεκινά από μέσα μας, από εκείνη τη μικρή ρωγμή που αφήνει το φως να περάσει. Τότε όλα γύρω αποκτούν άλλη υπόσταση. Γίνονται κάτι παραπάνω από εικόνα: γίνονται βίωμα.

Φως μέσα από το χάσμα.

"ΣΤΗΡΙΓΜΑ", 2025

Τεχνική:

Μικτή. Λάδια και Polychromos Faber Castell σε χαρτί.

Διαστάσεις:

70 Χ 50 cm

Περιγραφή:

Σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, όπου τα πάντα ρέουν — “Πάντα ῥεῖ” όπως είπε ο Ηράκλειτος — αυτό που ζητά ο άνθρωπος είναι ένα στήριγμα, κάτι σταθερό, ακλόνητο, ένα σημείο αναφοράς μέσα στη ρευστότητα της ύπαρξης. Στο έργο, το μεταλλικό στοιχείο υψώνεται κάθετα προς τον ουρανό, με απόλυτη γεωμετρία, ως σύμβολο αυτής της ανάγκης. Μια εικαστική μεταφορά της εσωτερικής δομής που στηρίζει το «είναι» μας.

Η σύνδεση των μερών με βίδες μάς θυμίζει πως τίποτα δεν στέκει μόνο του — “οὐδὲν ἐαυτῷ αὐτάρκες” όπως μας λέει ο Πλωτίνος. Όλα στηρίζονται σε δεσμούς, σε σχέσεις, σε συνοχή. Αυτό που φαίνεται απλό και δυνατό, είναι προϊόν συνεργασίας και αλληλεξάρτησης.

Ο ουρανός πίσω, βαθύς και καθαρός, συμβολίζει την ανοικτότητα της σκέψης και την προσδοκία του νοήματος. Ο Σωκράτης αναζήτησε την αλήθεια μέσα από τον διάλογο· εδώ, το «στήριγμα» γίνεται η σιωπηλή του αντήχηση: «ἕν οἶδα, ὅτι οὐδὲν οἶδα» — γνωρίζουμε λίγα, μα αναζητούμε κάτι στο οποίο να ακουμπήσουμε.

Το στήριγμα δεν είναι μόνο υλικό. Είναι και ιδέα. Είναι η πίστη, η ηθική, η ελπίδα. Όπως είπε και ο Albert Camus: “Μέσα στο βάθος του χειμώνα, έμαθα πως μέσα μου κατοικεί ένα ανίκητο καλοκαίρι.”

Έτσι κι εδώ, στη μέση της στατικότητας, αναδύεται μια αίσθηση εσωτερικής αντοχής και ακέραιου φωτός. Το κίτρινο χρώμα συμβολίζει το εσωτερικό μας καλοκαίρι μα μπορεί να συμβολίζει και τον χρυσό. Αναλλοίωτος στον χρόνο, δοκιμασμένος στο καμίνι της ζωής. Αυτό που λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός μα ο χρυσός πάντα λάμπει. Όπως και ο ήλιος το καλοκαίρι, όπως ο Άνθρωπος.

Ο αληθινός Άνθρωπος - στήριγμα, λάμπει και είναι πάντα δίπλα και μέσα μας, όχι ο imitation. Ο imitation πάει κάδο, εκεί που ανήκει.

"ΑΝΑΜΟΝΗ", 2025

Τεχνική:

Μικτή τεχνική σε χαρτί με λάδια και Polychromos Faber Castell.

Διαστάσεις:

70 Χ 50 cm

Περιγραφή:

Ένα κόκκινο ρούχο ακουμπά στην κορυφή μιας πόρτας. Τίποτα δεν κινείται. Κι όμως, όλα είναι έτοιμα να συμβούν.

Το έργο «Αναμονή» είναι μια μεταφορά της ύπαρξης στο μεταίχμιο.

Η πόρτα ορθώνεται σαν όριο μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, μεταξύ του "είμαι" και του "γίνομαι". Το έντονο κόκκινο του ενδύματος διαταράσσει τη σιωπή, καθιστώντας ορατή την ψυχική ένταση της παύσης.

Εδώ, η αναμονή δεν είναι απλώς καθυστέρηση. Είναι πράξη. Είναι η συνθήκη της ύπαρξης που κρατιέται πριν την απόφαση, που συμπιέζει το παρόν μέχρι να γίνει ρωγμή. Μέσα από τη ρωγμή περνάει μέσα μας το Φως.

Πίσω και ολόγυρα λευκό. Λευκό του "τίποτα" ή λευκό του τέλειου Φωτός; Της ολοκλήρωσης που είναι στο παρά πέντε να συμβεί;

Μέσα στην απλότητα της σύνθεσης, ο θεατής καλείται να κοινωνήσει τη σιωπή, να σταθεί στο κατώφλι του δικού του χρόνου και να αναρωτηθεί:

"Τι κρατάμε φυλαγμένο στο κουτάκι της ψυχής μας όταν τίποτα δεν συμβαίνει;"

"ΑΣΥΜΜΕΤΡΟ", 2025

Τεχνική:

Μικτή τεχνική. Polychromos Faber Castell και λάδια σε χαρτί.

Διαστάσεις:

70 Χ 50 cm

Περιγραφή:

Η ουσία της ανθρώπινης φύσης μέσα από την απλότητα μιας καθημερινής εικόνας.

Οι γραμμές δεν ακολουθούν κάποιο αυστηρό γεωμετρικό μοτίβο, κάποιες είναι ελαφρώς κυρτές, άλλες σχεδόν ευθείες, καθεμία με τη δική της πορεία, απλά και φυσιολογικά όπως οι άνθρωποι.

Η ασυμμετρία του έργου γίνεται σύμβολο της μοναδικότητας, της όμορφης ατέλειας και της ποικιλομορφίας που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο. Τίποτα δεν είναι απόλυτα ίσιο, κανείς δεν είναι «σύμφωνος» με τον άλλον, κι όμως όλοι συνυπάρχουμε σε έναν κοινό χώρο, όπως οι γραμμές αυτές συνυπάρχουν στον ίδιο ουρανό.

Το κυρίαρχο γαλάζιο λειτουργεί ως σιωπηλή ευχή:

Μια επιθυμία για αρμονία, ειρήνη και ουράνια καθαρότητα. Μέσα στην ασυμμετρία, το έργο μάχεται για ισορροπία. Ο κόσμος δεν χρειάζεται να είναι τέλειος για να είναι όμορφος.

Το «Ασύμμετρο» είναι μια ποιητική υπενθύμιση πως και το ανομοιόμορφο μπορεί να συγκινεί βαθιά – όπως και οι Άνθρωποι.

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ", 2025

Υλικά:

Polychromos Faber Castell και λάδια σε χαρτί

Διαστάσεις:

70 Χ 50 cm

Περιγραφή:

Από εδώ και πέρα θα προσπαθώ να εκφράζομαι πιο αφαιρετικά ώστε να δυναμώνει η εσωτερική μου φωνή για όλα εκείνα που κάποιοι ψηλοί τοίχοι δεν αφήνουν να ειπωθούν, τουλάχιστον όχι εύκολα.

Πάμε δυο λόγια λοιπόν για το έργο:

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

> «Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος.»

> — Jean-Paul Sartre

Ένα απόλυτο κόκκινο κατακλύζει τον χώρο. Είναι συμπαγές, αδιαπέραστο, σχεδόν πεισματικά αυτάρκες. Δεν αφήνει τίποτα να περάσει — ούτε φως, ούτε βλέμμα. Και όμως, στην κορυφή του, εκεί όπου η μορφή αγγίζει τον ουρανό, ανοίγεται ένα μικρό παράθυρο (ή αν θέλετε μια πόρτα). Μικρό, αλλά αρκετό για να γεννήσει την ερώτηση:

Είμαστε μέσα ή έξω;

Το έργο παίζει έντονα με τη δυαδικότητα εγκλεισμού και διαφυγής.

Ο κόκκινος όγκος λειτουργεί ταυτόχρονα ως σύνορο και ως άμυνα, ως τοίχος και ως στέγη. Εντός του, ενυπάρχει η ανάγκη για ασφάλεια, εκτός του, η λαχτάρα για το άγνωστο.

Το παράθυρο δεν αποκαλύπτει τον έξω κόσμο μα είναι ένα βλέμμα προς τα μέσα, προς έναν χώρο που φωτίζεται με μπλε.

Και σε αυτό το μπλε αναγνωρίζει κανείς την προοπτική της εσωτερικής ελευθερίας.

Η γεωμετρία του έργου — αυστηρή, σχεδόν αρχιτεκτονική — συγκρατεί εντός της την ένταση του υπαρξιακού ερωτήματος:

Είναι η ελευθερία φυγή ή αποδοχή; Επάνοδος ή υπέρβαση;

Το βλέμμα του θεατή καλείται να ταλαντωθεί ανάμεσα στον πειρασμό της φυγής και στην ανάγκη του ανήκειν σε αυτόν τον υλικό κόσμο, εδώ και τώρα.

Στο τέλος, δεν προσφέρεται απάντηση, μόνο ένα άνοιγμα: αυτό το μικρό παράθυρο ως ενδεχόμενο μετάβασης.

Η ελευθερία δεν έρχεται ως γεγονός, αλλά ως πιθανότητα. Ως υπενθύμιση πως ακόμη και στο πιο συμπαγές «μέσα», ο νους θα αναζητά πάντα τον γαλάζιο ορίζοντα.

---

Σκέψεις πάνω στην Ελευθερία — με αφορμή τον Δημήτρη Τσάτσο

Συνοδευτικό κείμενο για το έργο «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

«Η ελευθερία δεν είναι απλώς απουσία καταναγκασμού· είναι το δικαίωμα — και η ευθύνη — του ανθρώπου να πραγματώσει τον εαυτό του μέσα στον κόσμο»

— Δημήτρης Θ. Τσάτσος

Στη σκέψη του Δημήτρη Τσάτσου, διαπρεπούς συνταγματολόγου και στοχαστή, η ελευθερία δεν αποτελεί μία ενιαία και αυτάρκη έννοια. Αντιθέτως, συγκροτείται ως πολύπλευρο πεδίο σχέσεων — ανάμεσα στο άτομο και το κράτος, τον πολίτη και την κοινωνία, τη συνείδηση και τη συλλογική ευθύνη.

Ο Τσάτσος διακρίνει ρητά την αρνητική ελευθερία (ελευθερία από καταναγκασμό), τη θετική ελευθερία (ελευθερία συμμετοχής και αυτοπραγμάτωσης), και την κοινωνική ελευθερία (ισότητα ευκαιριών, δικαιοσύνη στις συνθήκες ζωής). Καμία από αυτές δεν είναι πλήρης από μόνη της: η ατομική ελευθερία χωρίς κοινωνική ισότητα καταλήγει σε προνόμιο· η πολιτική ελευθερία χωρίς συνείδηση γίνεται μηχανισμός· η κοινωνική ελευθερία χωρίς συμμετοχή χάνει το ηθικό της έρεισμα.

Για τον Τσάτσο, η ελευθερία είναι πρωτίστως συνείδηση. Είναι το άνοιγμα του ανθρώπου στον Άλλο, είναι ο τοίχος που γίνεται παράθυρο, είναι η επιλογή να σταθεί κανείς παρών — όχι μόνο απέναντι στην εξουσία, αλλά και απέναντι στη δική του ευθύνη.

Σε έναν κόσμο που συχνά ταυτίζει την ελευθερία με τη φυγή, την αυτάρκεια ή την αποδοχή του ισχυρότερου, ο Τσάτσος υπενθυμίζει πως:

«Η ελευθερία γίνεται αυταπάτη, όταν αγνοεί τις κοινωνικές συνθήκες. Μια ελευθερία που προστατεύει μόνο εκείνον που ήδη έχει ισχύ, παύει να είναι ελευθερία. Μετατρέπεται σε προνόμιο.»

— Δημήτρης Θ. Τσάτσος, Το πρόβλημα της Δημοκρατίας, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα–Κομοτηνή 1987.

Έτσι, η ελευθερία δεν προσφέρεται. Κατακτάται με διαύγεια, συμμετοχή και διαρκή άσκηση της κρίσης. Δεν κατοικεί σε κάποιο απόλυτο εσωτερικό ή σε κάποια ιδεατή ουτοπία· βρίσκεται εκεί όπου η πράξη, η ευθύνη και η αλληλεγγύη τέμνονται.

Βιβλιογραφική αναφορά:

Δημήτρης Θ. Τσάτσος, Το πρόβλημα της Δημοκρατίας, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα–Κομοτηνή 1987.

(Επίσης, βλέπε σχετικά άρθρα του στην εφημερίδα Τα Νέα και στην ιστοσελίδα του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου)

"Amor Mundi", 2025

Μικτή τεχνική σε χαρτί Α3.

(Μελάνι και Polychromos Faber Castell)

Περιγραφή:

Ο τίτλος του έργου "Amor Mundi" αντλεί από τη φαινομενολογική και πολιτική σκέψη της Hannah Arendt, η οποία περιγράφει την «αγάπη για τον κόσμο» ως ένα είδος ενεργητικής παρουσίας και ηθικής ευθύνης στο δημόσιο και ανθρώπινο πεδίο. Σύμφωνα με την Arendt, το Amor Mundi συνιστά την πιο δύσκολη αλλά αναγκαία απάντηση στο ανθρώπινο δράμα: το να αγαπά κανείς τον κόσμο όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή είναι ο κόσμος εντός του οποίου υπάρχουμε και πράττουμε (Arendt, 2005).

Στο κέντρο της εικαστικής σύνθεσης δεσπόζει η απεικόνιση ενός γραναζιού. Η μορφή αυτή, εκ πρώτης όψεως μηχανική, μεταφέρει συμβολισμούς σχετικούς με την τεχνολογική εποχή, την κατανομή της εργασίας και την επαναληπτικότητα των σύγχρονων δομών εξουσίας. Ωστόσο, το ίδιο το γρανάζι, δοσμένο με ελεύθερη χειρονομιακή γραφή και απαλές φωτοσκιάσεις, αποκτά ιδιότητες σχεδόν βιολογικές: μια ποιότητα που αγγίζει το οργανικό, το ανθρώπινο.

Η απόδοση σε μονόχρωμη παλέτα τονίζει την κλίμακα του φωτός και του σκοταδιού ως εργαλείο σημασιοδότησης. Το σκούρο, άχρονο φόντο επιτείνει την αίσθηση υπαρξιακής απομόνωσης και ταυτόχρονα αναδεικνύει το συμβολικό φορτίο του εικονιζόμενου αντικειμένου. Το γρανάζι λειτουργεί έτσι όχι μόνο ως εργαλείο κίνησης, αλλά και ως αλληγορία του υποκειμένου μέσα στην κοινωνική, πολιτική ή τεχνολογική συνάρθρωση.

Υπό το πρίσμα της αρεντιανής σκέψης, η εικαστική επιλογή συνιστά μια πράξη Amor Mundi καθεαυτή: η αναγνώριση της θέσης του ανθρώπου εντός ενός συστήματος, όχι με όρους παραίτησης ή αποξένωσης, αλλά με διάθεση συνύπαρξης, ευθύνης και φροντίδας για το κοινό παρόν. Το έργο προτείνει ότι ακόμη και το πιο ασήμαντο ή απρόσωπο γρανάζι εμπεριέχει υπόσταση, λειτουργικότητα και νόημα, εφόσον ιδωθεί μέσα στο όλον.

Βιβλιογραφία:

Σπύρος Μακρής (2024). Hannah Arendt Αναζητώντας το Amor Mundi.

Μια συνολική προσέγγιση του έργου, του βίου και της σκέψης της.

Αθήνα: Liberal Books

ΥΓ.

Ο καθηγητής κύριος Σπύρος Μακρής, έπειτα από συζήτηση σχετική με το έργο, σημειώνει:

"Στο βιβλιο της για τον Eichmann, η Arendt αναπτυσσει μια θεωρια για το γραναζι (cog theory), που συνδεεται με τον τροπο που δομειται ο Ολοκληρωτισμος και η μαζικη κοινωνία εναντια στην οντολογια και τη φαινομενολογια της προσωπικης υπευθυνοτητας"

"Αλήθεια", 2025

Μολύβια και μελάνι σε χαρτί Α4

Περιγραφή έργου

Το έργο αποδίδεται κυρίως με μαύρο, γκρι και λευκό (σε αποχρώσεις του άνθρακα ή μολυβιού), με έντονες επεμβάσεις σε κίτρινο και πινελιές σε βαθύ μπλε ή μαύρο, αποδίδοντας έναν χώρο που συνδυάζει την γεωμετρική αφαίρεση με συμβολισμούς και υπαινικτική αφήγηση.

Σύνθεση και Χώρος

Το βλέμμα του θεατή τοποθετείται σε μια γωνία, πιθανώς ενός δωματίου ή μιας συμβολικής προοπτικής. Η προοπτική γραμμή οδηγεί το μάτι προς ένα σκοτεινό άνοιγμα – ίσως πόρτα ή καθρέφτη – που δεξιά πλαισιώνεται από ένα επιτηδευμένα περίτεχνο, σκοτεινό, σκαλιστό μοτίβο, σχεδόν σαν δαντελωτό περίγραμμα. Η αριστερή πλευρά είναι πιο «ήσυχη», με λείες, γκρι επιφάνειες που παραπέμπουν σε τοίχο ή πίνακα.

Το Φως και το Χρώμα

Από το κάτω μέρος της εικόνας εκτοξεύεται κίτρινο φως προς το σημείο σύγκλισης των γραμμών — το φως μοιάζει με αποκάλυψη, διαύγεια ή ελπίδα. Το ίδιο χρώμα εμφανίζεται και σε ένα κάθετο τμήμα πάνω αριστερά, υπονοώντας ίσως ένα άλλο «παράθυρο» ή πηγή φωτός.

Ερμηνευτική προσέγγιση

Ο τίτλος "Αλήθεια" φέρει ιδιαίτερο βάρος και καθοδηγεί τον θεατή σε συμβολική ανάγνωση. Εδώ μερικές πιθανές προσεγγίσεις:

Το φως της αλήθειας: Το κίτρινο φως που ξεκινά από τη γωνία και κατευθύνεται προς τον «τοίχο» ή «άνοιγμα» δείχνει την ανάγκη για φώτιση σε ένα κόσμο σκοτεινό ή περίπλοκο (όπως το δεξί σκαλιστό μοτίβο).

Η αλήθεια είναι κρυμμένη: Ο σκοτεινός, περίτεχνος όγκος μπορεί να δηλώνει συσσώρευση επιφάνειας, μορφών, φίλτρων που καλύπτουν μια πιο καθαρή πραγματικότητα.

Η αλήθεια ως προσωπική εμπειρία: Ο θεατής είναι τοποθετημένος στη γωνία, μπροστά στο φως, ίσως γιατί μόνο μέσα από εσωτερική στάση μπορούμε να στραφούμε προς αυτήν.

Τεχνική και Στίγμα

Η χρήση συνδυασμού χρωματικών και σχεδιαστικών τεχνικών — όπως η αφαίρεση, η γραμμική προοπτική και η συμβολική χρωματική αντίθεση — δίνει στο έργο μια υπαρξιακή χροιά, που ισορροπεί ανάμεσα στη δομή και το μυστήριο.

Η «Αλήθεια» δεν είναι ούτε επιφάνεια ούτε καθρέφτης. Είναι γωνία — σημείο όπου τέμνονται το βλέμμα και η σιωπή, το φως και η σκιά. Στο έργο αυτό, επιχειρώ να εικονίσω όχι την αλήθεια ως γεγονός, αλλά την αλήθεια ως διαδικασία· κάτι που δεν αποκαλύπτεται, αλλά αναδύεται.

Το φωτεινό κίτρινο φως, σχεδόν σαν ακτινοβολία γνώσης, διασχίζει έναν σκοτεινό χώρο γεμάτο υφές και σιωπές. Δεν διαλύει το σκοτάδι· το φωτίζει χωρίς να το εξαλείφει, όπως κάνει η ειλικρινής σκέψη με την αμφιβολία. Οι σκιές δεν είναι αντίπαλοι της αλήθειας, αλλά απαραίτητοι συνοδοιπόροι της.

Η δεξιά πλευρά του έργου, με τις έντονες καμπύλες και τις βαθιές μαύρες γραμμές, υποδηλώνει την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας, όπως την περιγράφει ο Ηράκλειτος: ο κόσμος ως ποταμός, συνεχώς μεταβαλλόμενος. Δεν υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα, παρά μόνο παρουσίες που γλιστρούν πίσω από τα φαινόμενα.

Η γωνία του χώρου λειτουργεί σαν μεταφορά για τον εσωτερικό αποχωρισμό από τη συμβατικότητα – σαν το σημείο απ’ όπου ξεκινά η φιλοσοφική σκέψη. Το φως δεν έρχεται από ψηλά, αλλά από χαμηλά, από μέσα, σαν να γεννιέται από το υποκείμενο που τολμά να δει, να αμφισβητήσει και να αφεθεί στην αβεβαιότητα που κρύβει η αναζήτηση της αλήθειας.

Το έργο αυτό δεν προσφέρει μια απάντηση. Αντίθετα, προτείνει μια στάση: την αποδοχή της πολυπλοκότητας, την επιμονή στο βλέμμα, και την εμπιστοσύνη ότι η αλήθεια δεν είναι εκεί που κοιτάς, αλλά στο πώς επιλέγεις να δεις.

"Κβαντική κίνηση", 2025

Υλικά!

Polychromos Faber Castell και μελάνι σε χαρτί Α4

Περιγραφή:

Κβαντική λειτουργία του εγκεφάλου.

Από Μάνος Δανέζης ( Manos Danezis ):

«Ανθρώπινος εγκέφαλος και Κβαντική Φυσική»

" Σήμερα πλέον η πειραματική μελέτη και συσχέτιση των λειτουργιών του Ανθρώπινου εγκεφάλου με την έννοια της κβαντικής πληροφορίας είναι κάτι πάρα πολύ γνωστό.

Προς επιβεβαίωση αυτού του γεγονότος θα αναφερθώ σε τρία πασίγνωστα παραδείγματα.

O Matthew P. A. Fisher* σε μια εργασία που δημοσιεύθηκε το 2015** υποστηρίζει ότι ο μόνος πιθανός φορέας (αποθήκευση) της κβαντικής πληροφορίας στον εγκέφαλο είναι το πυρηνικό σπιν των ιόντων του φώσφορου-31.

Για να μπορεί να παίξει ρόλο η κβαντική πληροφορία στη λειτουργία του εγκεφάλου πρέπει να υπάρχουν τρόποι ώστε η κβαντική πληροφορία να αποθηκεύεται για μεγάλο χρονικό διάστημα και μεταφερόμενη να δημιουργείται κβαντική σύμπλεξη (η διεμπλοκή) η οποία να επηρεάζει την λειτουργία των εγκεφαλικών νευρώνων

*https://www.kitp.ucsb.edu/mpaf

**Quantum Cognition: The possibility of processing with nuclear spins in the brain

(Annals of Physics, 2015 – Elsevier)

Όμως και ο διάσημος πλέον Έλληνας επιστήμονας και ακαδημαϊκός κ Δημήτρης Νανόπουλος είναι από τους πρώτους ο οποίος μελέτησε τη σχέση των λειτουργιών του εγκεφάλου και των κβαντικών φαινομένων.

Στην περίληψη της εργασίας του : «Εγκεφαλικές λειτουργίες και Κβαντική Φυσική» αναφέρει:

"Στο άρθρο αυτό δίνουµε µια περίληψη του μοντέλου εγκεφαλικής λειτουργίας που αναπτύξαµε, αναγνωρίζοντας τους κβαντοµηχανικούς μηχανισμούς οι οποίοι πιθανότατα παίζουν πρωταρχικό ρόλο στην λειτουργία του νευρώνα" (Νανόπουλος κ.α. 1999).

Ομοίως θέλω να αναφερθώ στο πολύ γνωστό διεθνώς καθηγητή του Τμήματος Μαθηματικών του ΑΠΘ Δρ Ιωάννη Αντωνίου , ο οποίος εργάζεται στον τομέα της τεχνητής Νοημοσύνης.

Στην διάλεξη του «Η Συνείδηση υπό το φως της Κβαντικής Διεμπλοκής» αναφέρει:

( https://www.youtube.com/watch?v=pa1nEWEQTpI)

… Μια καινοτομία της Κβαντομηχανικής είναι ότι η σχέση Παρατήρησης και Πραγματικότητας αποκτά μια απρόσμενη διατύπωση. Οι ιδιότητες του Κόσμου δεν υπάρχουν και τις Μετράμε.

Παρατηρώντας την Φύση και μελετώντας τα Φαινόμενα ορίζουμε το πλαίσιο αντίληψης της Πραγματικότητας, που διαρκώς διαμορφώνεται όσο αλλάζουν οι υποδοχείς μας. Δεν μπορούμε να μιλάμε για την Πραγματικότητα αυτή καθεαυτή. Μπορούμε όμως να μιλάμε για το πώς φαίνεται (προβάλλεται) η Πραγματικότητα εντός ενός δεδομένου Πλαισίου».

Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ στο τι αναφέρει ο καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του Ε.Κ.Π.Α Δρ Μιχάλης Τσαμπαρλής στο βιβλίο του Θεωρία της Ειδικής Σχετικότητας Μέρος ΙΙ για το τι σημαίνει για την επιστήμη η έννοια της υλικής πραγματικότητας. Αναφέρει ειδικότερα:

«Ο βασικός ρόλος των αισθητηρίων (φυσικών ή τεχνητών) είναι η παρατήρηση ενός φυσικού φαινομένου ή, ενός χαρακτηριστικού μεγέθους ενός φυσικού φαινομένου. Συνεπώς η παρατήρηση αποτελεί τη διεργασία με την οποία ένα φυσικό φαινόμενο της αντικειμενικής πραγματικότητας μεταφέρεται στον κόσμο του νου. Το αποτέλεσμα της παρατήρησης, το οποίο δεν είναι στοιχείο της αντικειμενικής πραγματικότητας αλλά στοιχείο του νου, το ονομάζουμε εικόνα του φυσικού φαινομένου.

Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή, τα αισθητήρια που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος στην αλληλεπίδρασή του με το αντικειμενικό περιβάλλον δημιουργούν έναν κόσμο εικόνων του νου.

Η επιστήμη μελετά αυτόν τον κόσμο των εικόνων και προσπαθεί να ανιχνεύσει την ενδογενή δομή του, εάν υπάρχει, ή τη δομή υποσυνόλων εικόνων μιας συγκεκριμένης κατηγορίας».

Για όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για το θέμα αυτό προτείνω τις επόμενες τρεις ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

http://www.physics4u.gr/articles/qbrain1.html

http://www.physics4u.gr/articles/qbrain2.html

http://www.physics4u.gr/articles/qbrain3.html

"

ΥΓ. Τίποτα το παράλογο ή μεταφυσικό. Όλα είναι στη φύση μας και όλα αποτελούν φύση μας.

Ωανθολυκό μαρμαίρων...

Νεολογισμός. Νέο χαλκουνι.

Μια σύνθεση των λέξεων "ωό" (αυγό), "άνθος" και "λυκό" (που μπορεί να φέρνει στο νου κάτι φωτεινό, όπως η λέξη "λυκόφως").

Το αυγό, σύμβολο ζωής και γέννησης, ραγίζει ελαφρώς, όχι για να σπάσει, αλλά για να αναδυθεί ένα κίτρινο λουλούδι, μια έκρηξη φωτός και ελπίδας.

Το "Ωανθολυκό" συμβολίζει τη καλλιτεχνική δύναμη της ζωής που ανθίζει ακόμα κόντρα στο πιο σκληρό ή ευάλωτο περίβλημα διαφθοράς, του κλουβιου αυγού.

Η εικόνα του αυγού, που παραδοσιακά συμβολίζει τη γέννηση ενός νέου κόσμου και την ελπίδα, σε συνδυασμό με το λουλούδι που ξεπροβάλλει, μοιάζει με μια πράξη αντίστασης απέναντι στη φθορά και το σκοτεινό φόντο ενισχύει ακόμα περισσότερο αυτή την αίσθηση του δύσκολου περιβάλλοντος, από το οποίο όμως γεννιέται κάτι φωτεινό.

...

"Ωανθολυκό" (ουσ. / ουδέτερο)

- Το φαινόμενο κατά το οποίο κάτι αγνό και ελπιδοφόρο ανθίζει δειλά μέσα σε έναν φθαρμένο, σκληρό ή σάπιο κόσμο.

- Η εύθραυστη αλλά επίμονη γέννηση μιας νέας αρχής, παρά τις αντιξοότητες.

- Η δύναμη της ελπίδας και της δημιουργίας που ξεπηδά ακόμα και από τις πιο σκοτεινές συνθήκες.

Polychromos Faber Castell σε χαρτί Α4

"Η μοναξιά του κροκανθρώπου", 2025

Υλικά:

Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί.

Διαστάσεις:

Α3

Περιγραφή:

Το "Αναζητώντας Κροκανθρώπους" είναι ένα βιβλίο του Νικόλα Άσιμου, ενός από τους πιο ιδιαίτερους και αντισυμβατικούς καλλιτέχνες της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ο Άσιμος ήταν γνωστός για την αναρχική του στάση, την καυστική κοινωνική του κριτική και τον βαθιά προσωπικό του λόγο, είτε μέσα από τη μουσική είτε μέσα από τα γραπτά του.

Το συγκεκριμένο έργο δεν είναι απλώς ένα βιβλίο,· είναι περισσότερο μια συλλογή από σκέψεις, φιλοσοφικές αναζητήσεις, ποιητικά κείμενα και προσωπικές του εμπειρίες. Το ύφος του είναι συχνά αποσπασματικό, σχεδόν υπαρξιακό, και καθρεφτίζει τον εσωτερικό του κόσμο και την πάλη του με την κοινωνική απομόνωση και την αίσθηση του ανήκειν.

Οι "Κροκάνθρωποι" συμβολίζουν τους ανθρώπους που ζουν έξω από το κοινωνικό καλούπι, εκείνους που παλεύουν με την ίδια τους την ύπαρξη και τις κοινωνικές επιταγές. Είναι ένα έργο που απευθύνεται σε όσους νιώθουν "εκτός συστήματος" και αναζητούν βαθύτερα νοήματα στην ανθρώπινη εμπειρία.

Είπε:

«Ανθρώπους ψάχνουμε, όχι ιδεολογίες. Ανθρώπους που να 'χουν θάρρος, αγάπη, καλοσύνη.»

Το πρόθεμα "ΚΡΟΚ" δόθηκε από τον Άσιμο. Το όρισε με τούτα τα λόγια:

«Το Κροκ, είναι Κροκ. Όπως τρόζει ένα γρανάζι, όπως καταρρέει ένας θεσμός, όπως κροκορόζει ένα βρέφος που γεννήθηκε απλά. Κροκ, τώρα πάντα και ποτέ. Το Κροκ είναι Κροκ, δεν συλλαμβάνεται, ως ασύλληπτο. Το Κροκ ανατρέπει τα πάντα».

(Νικόλας Άσιμος- Λόγος περί Κροκ)

Γράφτηκε:

"Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο του βιβλίου είναι η συνεχής αναζήτηση της ελευθερίας, όχι μόνο από τα κοινωνικά δεσμά αλλά και από τους ίδιους μας τους φόβους. Ο Άσιμος συχνά γράφει με έναν τρόπο που μοιάζει να είναι εσωτερικός μονόλογος—ένα ρεύμα συνείδησης που μπλέκει φιλοσοφία, υπαρξιακά ερωτήματα και κοινωνική κριτική."

Γράφτηκε:

"Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μηνύματα του βιβλίου αφορά τη μοναξιά του ανθρώπου που επιλέγει να μείνει αυθεντικός, κόντρα στα πρέπει της κοινωνίας. Η έννοια του "κροκανθρώπου" μοιάζει να είναι το σύμβολο του ανθρώπου που προσπαθεί να κρατήσει την ουσία του, ακόμα κι αν αυτό τον οδηγεί στην απομόνωση."

Είπε:

«Θέλεις να πατάς σταθερά. Σ' αρέσουν οι ρηχές θάλασσες... Εμένα μ' αρέσουν οι βαθιές θάλασσες...δεν υπάρχει σύμπαν, υπάρχει η στιγμή...»

Περισσότερα περί κροκανθρωπων, εδώ:

https://www.google.com/.../poioi-itan-oi-krokanthropoi...

ΥΓ. Αν εκπέμπεις Φως μέσα από τα σκοτάδια σου τότε τα έχεις καταφέρει φίλε μου.

«As above, so below. - 3 Steps - The evolution»

1 2 3

«Ὃ ἐστὶν ἄνω, ἐστὶν ὡσαύτως καὶ κάτω»

- Ερμής ο Τρισμέγιστος

Πρόκειται για μια κοσμολογική αρχή που δηλώνει την αντιστοιχία ανάμεσα στο μακρόκοσμο και τον μικρόκοσμο.

Μαύρο - Άσπρο

Που οδηγείται αμέσως το μάτι;

Πυκνό μαύρο ολόγυρα και στο κέντρο μια τόση δα μικρή κουκίδα, σαν κόκκος άμμου, λευκού.

Το μαύρο φαντάζει να καυχιέται ότι τάχα είναι το πιο δυνατό αφού απορροφά όλα τα άλλα χρώματα!

Εγωκεντρικό!

Μα στην ουσία το μόνο που κάνει είναι να τονίζει το λευκό!

Αν δεν υπήρχε το απόλυτο μαύρο πως θα εκτιμουσαμε την Αληθινή Αξία του λευκού;

Και μια "ιδέα" ακόμη φωτός φτάνει να διαλύσει και το πιο πυκνό σκοτάδι.

Φτάνει να το βρούμε κι έπειτα να αφήσουμε να βγεί το Φως ελεύθερο....ακόμη και μέσα από το πιο πυκνό μας το σκοτάδι.

Τελικά το πιο "αδύναμο" χρώμα είναι το απόλυτο μαύρο. Έτσι τα βλέπω κι έτσι τα σκέφτομαι για αυτό μου αρέσει να χρησιμοποιώ τόσο πολύ το μαύρο στα έργα μου.

ΥΓ. Ο λαός λέει "Σαν τη μύγα μες στο γάλα".

Θα έλεγα... "Σαν το γάλα μες στις μύγες" !

Με υγεία και χαμόγελα!

Αγάπη σε Άσπρο - Μαύρο

Στο πρώτο μέρος η αγάπη μόνο στα λόγια, δίχως πράξεις. Ο δέκτης μόνο δέχεται υποκρινομενος με λόγια ψεύτικα και ο δότης ζώντας σε μέθη και πλάνη μόνο καταθέτει. Η αγάπη εικονίζεται σα το ξερό δέντρο, με τα περιπλεγμενα της κλαδια σα λαβύρινθος γεμάτος αγκάθια που στόχο έχουν να μπερδεύουν και να πληγώνουν τον δότη. Οι ρίζες του δέντρου είναι ρηχές, μέσα στο κενό. Στο πρώτο φύσημα του ανέμου, το ξερό δέντρο κατακρημνιζεται, αφήνοντας πίσω το θρεπτικό του υπόστρωμα...μια φούσκα. Εδώ βασιλεύει το σκότος, ο δε Νάρκισσος - δέκτης επιβιώνει φορώντας τη μάσκα του σα βασιλιάς χωρίς ρούχα, εθελοτυφλωντας, περιστοιχισμενος από την φλυαρία του στενού του περίγυρου. Μόνο δυστυχία κρύβεται μέσα στην φλυαρία του κάθε λογής περίγυρου...το εφήμερο "τίποτα" ανάμεσα σε τιποτενιους.

Για να το γυρίσω ανάποδα...

Στο δεύτερο μέρος η αληθινή Αγάπη, με έργα μεγάλα και μικρά, καθημερινά, με δέκτη και δότη να μοιράζονται και να αντί-στέκονται σε κάθε δυσκολία. Παντού Φως, ακόμη και οι πλούσιες και πυκνές ρίζες είναι λευκές και φωτεινές, βαθιές να σκίζουν το απόλυτο, μαύρο σκοτάδι. Το δέντρο της αγάπης διαλυει με το άπλετο, λευκό του φως, το πιο πυκνό σκοτάδι και μετατρέπεται από μονο του σε ένα μικρό σύμπαν. Ένας ήλιος ως μικρός Θεός και ως ζωογονος βασιλιάς δημιουργίας σκορπά τις χιλιάδες ηλιαχτίδες του παντού διαλύοντας το πουθενά. Έτσι φτιάχνονται τα θαύματα, πλασμένα από μικρές λεπτομέρειες.

Δύο υπογραφές. Το έργο μπορεί να αναρτηθεί κι έτσι και αλλιώς. Ο θεατής - κριτής θα αποφασίσει μόνος και ελεύθερος από πια πλευρά επιθυμεί να το κρεμάσει... ή να κρεμαστεί...το έργο...

Όλα αυτά με αληθινή αγάπη.

"Quiz", 2025

Υλικά:

Polychromos Faber Castell χρωματιστά μολύβια και μια ιδέα μελάνι σε χαρτί.

Διαστάσεις:

40 Χ 30 cm

Περιγραφή:

Quiz: Βρείτε τον δρόμο προς (.....)

(Τις τελιτσες τις συμπληρώνετε εσείς. Εγώ βάζω την "Ευτυχία")

"Θυμός", 2025

Ο θυμός είναι μια συναισθηματική τιμωρία που επιβάλεις στον εαυτό σου για τη συμπεριφορά κάποιου άλλου.

Από οποία πλευρά και να το δεις, τον εαυτό σου χαλάς.

Καλή Τσικνοπέμπτη ότι κι αν σχεδιάζετε!

(χωρίς ίχνος θυμού! )

Εικαστικό με χρωματιστά μολύβια και λάδια σε χαρτί 40 Χ 30 cm

"Ανθρώπινες κουβέντες", 2024

Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί Α3

Υπάρχουν άνθρωποι που σου βγάζουν τον καλύτερο σου εαυτό...με αυτούς να ανταλλάζεις κουβέντες...

"Αρχές", 2025

Μολύβια σε χαρτί Α4

"Ένας άνθρωπος χωρίς αρχές, είναι συνήθως χωρίς καλό χαρακτήρα. Γιατί αν είχε καλό χαρακτήρα, θα ένιωθε την ανάγκη να δημιουργήσει και αρχές."

Nicolas Chamfort, 1740-1794, Γάλλος συγγραφέας

Άλλος ένας εξαίρετος Γάλλος γνωμικογράφος.

Έγραψε επίσης βιβλία, δοκίμια και θεατρικά όπως οι κωμωδίες" La Jeune Indienne", 1764 και "Le Marchand de Smyrne", 1770.

To κύριο έργο του είναι η συλλογή γνωμικών "Maximes et Pensées".

Αυτοκτόνησε - επειδή δεν ήθελε να πάει φυλακή - με επεισοδιακό τρόπο: Αυτοπυροβολήθηκε στο πρόσωπο, μετά μαχαιρώθηκε με χαρτοκόπτη και μετά έγραψε ένα σημείωμα με το αίμα του. Παρ’ όλα αυτά επέζησε, και χαροπάλευε επί 6 μήνες. Τον εκτιμούσαν οι Νίτσε, Σοπενχάουερ, Καμύ.

ΥΓ Αρχές... Σα τον γρανίτη.

«Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις» Οδυσσέας Ελύτης.

Ο ποιητής του μπλέ. 

Συνεχίζει να φωτίζει. Άπλετο λευκό πάνω στο μπλε.

Έργο μου η αποσύνθεση της Ελλάδος κατά τις οδηγίες χρήσης. Πάμε ξανά από την αρχή.

Βήμα βήμα τη φορά...

Polychromos Faber Castell μπλε σε λευκό χαρτί.

"Οστεοφυλάκιο", 2025

Υλικά:

Polychromos colour pencils και Windsor and Newton μελάνι σε χαρτί

Διαστάσεις:

40 Χ 30 cm

Περιγραφή:

Κική Δημουλά:

“Η περιφραστική πέτρα”

Μίλα.

Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.

Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.

Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,

ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ

μὲ τὴν ἀοριστία.

Πές:

«ἄδικα»,

«δέντρο»,

«γυμνό».

Πές:

«θὰ δοῦμε»,

«ἀστάθμητο»,

«βάρος».

Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται

μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.

Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.

Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς

ἀρχίζει ἡ θάλασσα.

Πὲς κάτι.

Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.

Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει

ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,

ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,

μὴν τὴ σῴζεις,

πὲς

«δὲν ἄκουσα».

Μίλα.

Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,

ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:

ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,

σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.

Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα

στὴν τύχη.

Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.

Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,

πὲς «ἐλάχιστη»,

ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.

Ἐλάχιστη

αἴσθηση,

λύπη

ὁλόκληρη

δική μου.

Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.

Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.

Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.

Πὲς «πέτρα»,

ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.

Ἔτσι, ἴσα ἴσα,

νὰ βάλω ἕναν τίτλο

σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.

ΥΓ. Από το χθεσινό μου οδοιπορικό σε κάστρα και σε νεκροπόλεις. 1944 έγραφε πάνω στην πέτρα.

"Ο καλλιτέχνης", 2025

Υλικά:

Polychromos Faber Castell και μαρκαδόροι παιδικοί πάνω σε φωτοτυπία εφημερίδας σε Α4

Περιγραφή:

Από την καλλιτεχνική μου δήλωση:

"...Το έργο, ορθά να το χαρακτηρίζει παλμός ζωής ώστε να δύναται να μιλά με διακριτική φωνή.

Ο δημιουργός, να διαθέτει ταυτότητα και με τον τρόπο του να επικοινωνεί με όσους επιθυμούν να προσεγγίσουν. Φυσικά και είναι ανέφικτο να πλησιάσουν όλοι οι θεατές - παρατηρητές - κριτές με το ίδιο τρόπο και στο ίδιο σημείο που επιθυμεί ο δημιουργός. Κάποιοι πλησιάζουν, κάποιοι προσπερνούν και κάποιοι ξεπερνούν... καθένας μας ανάλογα με τα βιώματα, το φορτίο του και την ψυχική στιγμή.

Τότε...

Ο καλλιτέχνης κινδυνεύει να λιδωρηθει, να παρεξηγηθεί, να κατηγορηθεί, να πληγωθεί αλλά και να πληγώσει.

Ο καλλιτέχνης πιστεύει ότι ένα έργο του έχει ολοκληρωθεί όταν βλέποντας το, ως τελευταία ματιά, βουρκωνει.

Όταν το παρουσιάζει, μπορεί να συγκινηθεί και να χαρακτηριστεί από το κοινό ποικιλοτρόπως.

Ο καλλιτέχνης είναι ευαίσθητος πομπός και συνάμα δέκτης.

Ο καλλιτέχνης προχωρά μόνος του, τον δικό του δρόμο που ενίοτε ο ίδιος χαράζει πάνω σε άγονη γη. Έχει χάρτη αλλά δεν ακολουθεί την πεπατημένη, αν το κάνει χάνεται σε μια κόλαση φλυαρίας και καθημερινότητας. Εδώ είναι η κόλαση. Γίνεσαι ένα με αυτή ή επιλέγεις να ξεχωρίζεις και να κρατάς κοντά σου ότι δεν αποτελεί μέρος της.... "

Φυσικά το κείμενο στη φωτοτυπία δεν επιλέχθηκε τυχαία. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

«Ο Σωκράτης είχε πει: «Η κακή χρήση της γλώσσας προκαλεί κακό στην ψυχή». Δεν μιλούσε για την γραμματική. Η κακή χρήση της γλώσσας σημαίνει τη χρήση της με τον τρόπο που το κάνουν οι πολιτικοί και οι διαφημιστές, για το κέρδος, χωρίς να αναλαμβάνεις ποτέ πραγματικά την ευθύνη για το τι σημαίνουν οι λέξεις που ξεστομίζεις.

Η γλώσσα που χρησιμοποιείται ως μέσο για να αποκτήσεις εξουσία ή να κερδίσεις χρήματα κυλά πάντα σε λάθος μονοπάτια: λέει ψέματα.

Η γλώσσα που χρησιμοποιείς για να τραγουδήσεις ένα ποίημα ή να πεις μια ιστορία, κυλάει σωστά, κατευθύνεται προς την αλήθεια.

Συγγραφέας είναι ένα άτομο που νοιάζεται τι σημαίνουν οι λέξεις, τι λέει και πώς το λέει.

Οι συγγραφείς γνωρίζουν ότι οι λέξεις είναι ο δρόμος μας προς την αλήθεια και την ελευθερία, και έτσι τις χρησιμοποιούν με προσοχή, με σκέψη, με φόβο, με απόλαυση.

Χρησιμοποιώντας καλά τις λέξεις δυναμώνεις την ψυχή σου. Οι αφηγητές και οι ποιητές περνούν τη ζωή τους μαθαίνοντας αυτή την ικανότητα και την τέχνη της καλής χρήσης των λέξεων. Και τα λόγια τους κάνουν τις ψυχές των συνανθρώπων τους πιο δυνατές, πιο φωτεινές, με ουσία και βάθος».

~ Ursula K. Le Guin

Αμερικανίδα συγγραφέας (1929-2018)

Σκίτσο μου με μελάνι εμπνευσμένο από τον τρόπο γραφής του υπέροχου γελοιογραφου μας, του Φωκίωνος Δημητριάδη (1894-1977)

Για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας που γιορτάζεται στις 8 Μαρτίου κάθε χρόνο εις μνήμην των αγώνων τους. Πάει κάπως έτσι...

Γυναίκα, Μητέρα, μορφή φωτεινή,

κρατάς την Ελπίδα σ' αιθέρια χέρια.

Στο βλέμμα σου γαλάζια η θάλασσα,

ολόκληρος ουρανός κι ανοιξιάτικη γη,

στα βήματά σου προσευχές κι αστέρια.

Αισθήσεις παιδιού νεοφερμένου.

Κλαις και γελάς, στη σιωπή σου μιλάς,

ψυχή από την ψυχή σου δίνεις.

Στη θυσία σου ριζώνει ο Άνθρωπος,

φως στο σκοτάδι,

επίγειος χρόνος απέραντος.

Καθαριος,

Αληθινός,

Άνθρωπος

Για τη γυναίκα εδώ, σε αυτόν τον κόσμο που ο χωματενιος άνθρωπος από ένα τίποτα μπορεί να κερδίσει τα πάντα. Να γίνει Άνθρωπος. Φτάνει να βρει την Αγάπη μέσα του.

Γένους θηλυκού η "Αγάπη" όπως και η "Ανθρωπιά".

Από "Α" ξεκινούν οι δύο λέξεις.

Χρόνια πολλά!

1+1=2

15/2. Tιμούμε την Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου της παιδικής ηλικίας.

Και για φαντάσου λέει,

σήμερα,

μόνο για σήμερα,

όλα εκείνα τ' αγαθά

που αγοράστηκαν εχθές,

τ' Αγίου Βαλεντίνου,

τα χρήματα και τα χρυσά,

μπαλόνια κόκκινα και λαμπερά,

στα πέρατα του κόσμου,

να πήγαιναν λέει σ'εκείνα τα παιδιά

που μάχονται για τον καρκίνο...

Πόσο ψηλά ο Άνθρωπος,

πόσο ψηλά η Αγάπη...

Μεγάλη υπόθεσης. Αληθινά Μεγάλη.

Καθαρά Δευτέρα

Μέρα που είναι σήμερα είπα να πετάξω κι εγώ τον δικό μου χαρταετό, παρέα με τον Μίμη και τη Λόλα. Τους θυμάστε; Από τα παιδικά μας αναγνωστικά του δημοτικού.

Ξέρετε κάτι; Τους άκουγα, τους δυο τους χεράκι χεράκι, να τραγουδούν φωναχτά και τούτο το παιδικό το τραγουδάκι... Πάει κάπως έτσι...

Ο δικός μου χαρταετός

θα ήθελα να φτάσει ψηλά στο Φως

Στο πένθος δεν υπάρχουν κόμματα,

μονάχα ανθρώπινες ψυχές και μαύρα χρώματα.

Σιωπή βαριά στους άδειους σταθμούς,

φωνές που πνίγηκαν μες στους καπνούς.

Ας μπει μονάχα μια τελεία

σε κάθε είδους ανομία.

Όχι άλλα στόματα κλειστά,

όχι άλλα μάτια δακρυστά.

Ας γίνει, Άνθρωπε μου, η αδυναμία

άξια αναφοράς στη δικαιοσύνη, στη δικαίωση.

Μια σπίθα σε κάθε παιδική, νέα ψυχή,

να μην ξεχαστεί, να μη θαφτεί.

Ο Άνθρωπος να αφήσει πια η Ιστορία να φανεί,

όχι ως αριθμός, μα ως φωνή.

Για όσους ταξίδεψαν χωρίς γυρισμό,

για όσους ζητούν ένα «γιατί» μες το κενό.

Η ελευθερία ανθίζει στα βήματά μας και η αλήθεια μας οδηγεί

κάθε δάκρυ γίνεται σπόρος για μια καινούργια γη.

Ο δικός μου χαρταετός

θα ήθελα να φτάσει ψηλά στο Φως.

Είθε. Τόλμησα να πω μόνο εγώ... Πολύ συγκινημένος.

ΥΓ. Τούτο είναι για τον συμμαθητή και φίλο μου από το δημοτικό, τον κ. Αντώνη Ψαροπουλο, που μόλις χθες έμαθα ότι είναι ο πατέρας της Μαρθης, της Μαρθης μας από τα Τέμπη.

Είθε.

"Πόνος (σε) κομμάτια", 2025

Υλικά:

Polychromos Faber Castell σε χαρτί Α4

Ο πόνος πάντα κομματιάζει και πάντα αφήνει πίσω του κομμάτια...

Σε ΆΣΠΡΟ ΜΑΎΡΟ γιατί εδώ είμαι ξεκάθαρος.

Σημειώσεις.

Άνθρωπο προς Άνθρωπο = 1

Μια καθημερινή σκηνή στα νυχτολούλουδα της πόλης.

...

Το συζητάμε εδώ και καιρό με τον καλό μου φίλο και αξιόλογο καλλιτέχνη Γιωργος Ταλι. Είπαμε να κάνουμε ένα κοινό έργο, για ένα θέμα που αιμορραγεί και πονάει.

Μοιράζομαι το ζωγραφικό μέρος που έκανα με μελάνι σε χαρτί ως απόσταγμα των κοινών μας αναζητήσεων.

Ένα ζευγάρι χρηστών (άντρας και γυναίκα), εξαιρετικά καχεκτικοί, σχεδόν σκελετωμένοι, με μάτια βαθουλωμένα και πρόσωπα που αναμειγνύουν πόνο, αγωνία και εξάρτηση εκλιπαρούν για περισσότερο, εφήμερο, ίσως λυτρωτικό, αργό, βασανιστικό θάνατο.

Είναι αλυσοδεμένοι μεταξύ τους με σύριγγες και φλέβες που μοιάζουν με αγκαθωτά κλαδιά. Τα χέρια τους απλωμένα προς μια φιγούρα στα πλάγια. Πολλά χέρια γύρω τους, ψεύτικες αγκαλιές, γιοματα "δώρα" που τρυπάνε κακοφορμισμενες πληγές αφήνοντας να αιμορραγούν.

Είναι ο έμπορος ναρκωτικών με μορφή σαρκοβόρου θηρίου, με ανθρώπινα χαρακτηριστικά σαν αρχαίος υποχθόνιος Θεός. Μπορεί να έχει κεφάλι λύκου, σώμα ανθρώπου με κοστούμι γεμάτο τσέπες-στόματα, από όπου πέφτουν χάπια και σκόνες.Τα μάτια του άδεια, αλλά με λάγνο χαμόγελο καθαρής εκμετάλλευσης. Από τα χέρια του κρέμονται νήματα, κλωστές για μαριονέτες και οι χρήστες είναι δεμένοι πάνω σε αυτές. Πολλά χέρια εδώ κι εκεί, τα χέρια του θηρίου που έχουν χωθεί και ξύνουν τις παρυφές στο μεταξύ το σύνορο ψυχής και σάρκας.

Αντί για δρόμο ή τοίχο, πίσω μας στο φόντο, απεικονίζεται μια πόλη που λιώνει, σα να βουλιάζει στο σκοτάδι — γεμάτη σκιές ανθρώπων που περνούν αδιάφορα και αιχμές που ορθώνοντσι απειλητικά σαν σύριγγες βαθιά χωμένες στην κοινωνία. Κύκλοι και σπείρες στον ουρανό μπερδεύουν και ξεγελούν τ' ανώριμα σώματα.

Η κοινωνία...Πάνω απ’ όλα δεσπόζει ένα μάτι-κοινωνία γύρω από το οποίο έχει γραφτεί:

"Video, sed me non pertinet"

(Βλέπω αλλά δεν με αφορά)

... ή μάλλον...

"Aspicio, sed corde non tangor"

(Κοιτώ, αλλά η καρδιά μου δεν συγκινείται).

Το κακό είναι στην πόρτα μας. Μας πλησιάζει απειλητικά, ύπουλα, ίδιο ερπετό που σέρνεται χωμένο στο γρασίδι της αδιαφορίας.

Τα χρώματα μην σας ξεγελούν. Το κόκκινο καφέ και το γαλάζιο. Δεν είναι χρώματα χαράς ούτε λουλουδενιες αποχρώσεις. Είναι της ηρωίνης και των συνθετικών χαπιών, χρώματα πλαστικά, κίβδηλα, χρώματα παραισθήσεων. Σισα, Κροκ και άλλα συνθετικά, μπήκαν πλέον για καλά, σκορπώντας σκότος κι οδύνη στις ζωές μας.

Παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής γλώσσας.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας καθιερώθηκε το 2017 και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 9 Φεβρουαρίου, ημερομηνία που συμπίπτει με την επέτειο του θανάτου του εθνικού ποιητή Διονυσίου Σολωμού. Είναι μια ημέρα αφιερωμένη στην ιστορική σημασία, τον πολιτιστικό πλούτο και τη συμβολή της ελληνικής γλώσσας στην παγκόσμια σκέψη και παιδεία.

Η ελληνική γλώσσα είναι μία από τις αρχαιότερες ζωντανές γλώσσες στον κόσμο, με συνεχή ιστορική παρουσία άνω των 3.000 ετών. Από τα μυκηναϊκά ελληνικά (Γραμμική Β') έως τα σύγχρονα ελληνικά, έχει περάσει από πολλές φάσεις (αρχαία, ελληνιστική/κοινή, μεσαιωνικά/βυζαντινά, νέα ελληνικά), διατηρώντας τη γλωσσική της συνέχεια.

- Είναι η γλώσσα της φιλοσοφίας, με λέξεις όπως "λογική", "ηθική", "αλήθεια", "ιδέα", "διάλογος" που χρησιμοποιούνται διεθνώς.

- Είναι η γλώσσα της επιστήμης, με όρους όπως "θεωρία", "πειραματισμός", "μαθηματικά", "φυσική", "βιολογία", "αστρονομία".

- Είναι η γλώσσα της ιατρικής, με όρους όπως "καρδιολογία", "ψυχολογία", "αναισθησία", "ορθοπεδική".

- Είναι η γλώσσα της λογοτεχνίας και της ποίησης, με έργα που έχουν διαμορφώσει την παγκόσμια λογοτεχνία, από τον Όμηρο έως τον Ελύτη και τον Σεφέρη.

Η ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει για τη συνθετική της δύναμη, την ακρίβεια και την ικανότητά της να εκφράζει αφηρημένες έννοιες με μοναδικό τρόπο. Δεν είναι τυχαίο που πολλές ελληνικές λέξεις παραμένουν αναλλοίωτες σε άλλες γλώσσες.

Σήμερα, η γιορτή αυτή, μας υπενθυμίζει τη σημασία της διατήρησης και διάδοσης της ελληνικής γλώσσας, τόσο για τη σύνδεσή μας με τις ρίζες μας όσο και για τη συμβολή της στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Το ελληνικό αλφάβητο δεν είναι απλώς ένα σύστημα γραφής, αλλά μια πνευματική κληρονομιά με βαθιά σημειολογική σημασία.

Κάθε γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου δεν είναι απλώς ένα σημάδι γραφής, αλλά φέρει έναν συμβολισμό που συνδέεται με την κοσμοθεωρία των αρχαίων Ελλήνων, τη μαθηματική σκέψη και τη φιλοσοφία.

Η γραφή μας είναι σύμβολα και τα σύμβολα δεν είναι "τυχαία'. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Πολύ επιγραμματικά αναφέρω:

1. Άλφα (Α, α) – Το πρώτο γράμμα, συμβολίζει την αρχή, την πρωταρχική δύναμη της δημιουργίας.

2. Βήτα (Β, β) – Συνδέεται με την εξέλιξη και την προχώρηση.

3. Γάμμα (Γ, γ) – Αντιπροσωπεύει την ισορροπία και τη σταθερότητα.

4. Δέλτα (Δ, δ) – Έχει τη μορφή τριγώνου και σχετίζεται με τη θεϊκή σοφία και την έννοια της αλλαγής.

5. Έψιλον (Ε, ε) – Αναφέρεται στην έννοια της γνώσης και της επικοινωνίας.

6. Ζήτα (Ζ, ζ) – Συνδέεται με τη ζωή (ζωή - ζήν).

7. Ήτα (Η, η) – Συμβολίζει τη θεϊκή αλήθεια και τη σοφία.

8. Θήτα (Θ, θ) – Σχετίζεται με το θεϊκό στοιχείο, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται ως σύμβολο του Θεού.

9. Ιώτα (Ι, ι) – Εκφράζει την ατομικότητα και τη μοναδικότητα.

10. Κάππα (Κ, κ) – Έχει σχέση με την κίνηση και την ενέργεια.

11. Λάμδα (Λ, λ) – Είναι σύμβολο του φωτός (λάμπω), της κατανόησης και της διαύγειας.

12. Μι (Μ, μ) – Εκφράζει τη μητέρα, τη μήτρα, τη δημιουργική δύναμη.

13. Νι (Ν, ν) – Συμβολίζει την εσωτερική αναζήτηση και τη ροή.

14. Ξι (Ξ, ξ) – Έχει σχέση με το άγνωστο και το μυστήριο.

15. Όμικρον (Ο, ο) – Αντιπροσωπεύει την πληρότητα και τον κύκλο της ζωής.

16. Πι (Π, π) – Συμβολίζει την ύλη, τη δομή και την αρχιτεκτονική του κόσμου.

17. Ρο (Ρ, ρ) – Συνδέεται με τη ροή της ζωής και την εξέλιξη.

18. Σίγμα (Σ, σ, ς) – Συμβολίζει τη συγκέντρωση της γνώσης και την ανασύνθεση.

19. Ταυ (Τ, τ) – Εκφράζει τη σταυρική σύνδεση ουρανού και γης.

20. Ύψιλον (Υ, υ) – Έχει βαθύ φιλοσοφικό νόημα, καθώς η διχαλωτή μορφή του συμβολίζει τη διάκριση μεταξύ ύλης και πνεύματος.

21. Φι (Φ, φ) – Είναι το γράμμα του φωτός, της φαντασίας και της δημιουργικότητας.

22. Χι (Χ, χ) – Έχει σχέση με τη Χάρη, το Θείο στοιχείο.

23. Ψι (Ψ, ψ) – Αντιπροσωπεύει την ψυχή, το πνεύμα και την ένωση της ύλης με το πνεύμα.

24. Ωμέγα (Ω, ω) – Συμβολίζει την ολοκλήρωση και το τέλος ενός κύκλου.

Πολλά ελληνικά γράμματα έχουν χρησιμοποιηθεί ως μαθηματικά και φυσικά σύμβολα, π.χ.:

- π (πι) – Η μαθηματική σταθερά 3,14159…

- Σ (σίγμα) – Το άθροισμα (Σ)

- Δ (δέλτα) – Διαφορά ή αλλαγή (Δx)

- Θ (θήτα) – Γωνία

- Φ (φι) – Ο χρυσός αριθμός (φ ≈ 1,618), που σχετίζεται με την αισθητική και την αρμονία.

Το ελληνικό αλφάβητο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα εργαλείο γραφής. Είναι ένα σύμβολο του ανθρώπινου πνεύματος, που ενώνει γλώσσα, φιλοσοφία, μαθηματικά και τέχνη και τα σύμβολα ως γνωστόν κατέχουν μεγάλη δύναμη.

...

Έργο μου: "Από το Α έως το Ω", 2022

Υλικά:

Sakura Pigma Ink Fineliners (Royal Talens) σε χαρτί Schoeller

Διαστάσεις:

50 X 35 cm

Περιγραφή:

Στο έργο μου αυτό, θα ήθελα να μιλήσω περί Αρχής και Τέλους, περί εξέλιξης.

Το «Α» και το «Ω» είναι γράμματα. Τα γράμματα είναι σύμβολα. Μεταξύ του πρώτου και του τελευταίου γράμματος μεσολαβούν πολλά ακόμη.

Το «Α» στην ουσία είναι ένα τρίγωνο, το πρώτο και βασικό σχήμα που ορίζουν 3 σημεία. Εδώ όμως η βάση δεν εφάπτεται στο έδαφος μα βρίσκεται τοποθετημένη ψηλότερα, σαν να διαχωρίζει την κορυφή του τριγώνου από τα υπόλοιπα. Μέσα της περικλείει και προστατεύει στεγανά όλα αυτά που έχουμε κοντά μας, όλα εκείνα που αγαπάμε και προστατεύουμε. Η κορυφή στοχεύει ψηλά, στοχεύει προς τα πάνω.

Το ”Ω» δύναται να σχεδιαστεί με έναν κύκλο από πάνω και με μια οριζόντια γραμμή από κάτω. Αυτά τα δύο δεν εφάπτονται. Είναι σα να ορίζει κάτι που έχει φύγει πλέον από το έδαφος, έχει αποκολληθεί από την ύλη και κινείται προς τα Ψηλά, κάτι που σαν να έχει απαγκιστρωθεί από τα δεσμά του, ταξιδεύει ελεύθερο.

Το ρολόι σηματοδοτεί την έναρξη του χρόνου, μα χρόνος και χώρος δεν υπάρχει!

Η αρχή είναι σαν την κενή σελίδα ενός τετραδίου. Περιμένει να γραφτεί.

Ο μαύρος καρπός από δίπλα, συμβολίζει την υλική τροφή και η βελόνα που τον διαπερνά, τον πόνο. Ο Άνθρωπος γεννιέται με πόνο και μέσω του πόνου του εξελίσσεται ή πεθαίνει.

Ένα barcode στην αρχή (στην βάση του έργου μου) συμβολίζει ότι όλοι οι άνθρωποι που γεννιούνται σε αυτόν τον κόσμο, καταγράφονται, ονοματίζονται και κάποιοι άνθρωποι στιγματίζονται πριν ακόμη γεννηθούν λόγω “προπατορικών τους κληροδοτημάτων”… χρώμα δέρματος, καταγωγή, οικογενειακό ιστορικό… εσείς πείτε μου….

Η αριστερή πλευρά του τριγώνου, του «Α», είναι γεμάτη στίγματα αλλά και σχήματα που μοιάζουν με μάτια. Καθ’ όλη την εξελικτική πορεία προς την δική μας άνοδο, έχουμε να αντιμετωπίσουμε εμπόδια, πελώρια εμπόδια, ικανά να μας αποπροσανατολίσουν ώστε να χάσουμε τον δρόμο μας. Κάποια εμπόδια μας τα βάζουν άλλοι, κάποια υπάρχουν νομοτελειακά και κάποια βάζουμε μόνοι μας.

Πρόσθεσα αρκετές κλειστές πόρτες, βαριά λουκέτα και κάπου στην πορεία προς την κορυφή του «Α», ζωγράφισα σαν μέσα σε κέλυφος αυγού, ένα σκοτεινό, παλιό πηγάδι.

Η βάση του “Ω» είναι σωστός λαβύρινθος. Δεξιά και αριστερά το μαύρο και το λευκό συμβολίζει τις μαύρες και λευκές στιγμές μας.

Παντού σταγόνες από δάκρυα….δάκρυα χαράς και λύπης… ένας αμνιακός σάκος με ένα έμβρυο… ένας λαβύρινθος… πολλά αγκάθια μα και λουλούδια.

Όλες οι επί μέρους εικόνες, στιγμές στην ζωή μας, ενώνονται με μικρά μαύρα στίγματα δίκην νευρωνικών συνάψεων που συνθέτουν μνήμη.

Μετά το “Ω» όμως…τι? Υπάρχει “Ω” ? Υπάρχει «Ιθάκη»? Η Ψυχή έχει μνήμη?

Κάτι με ενόχλησε εδώ. Κάτι καταρρέει.

Αγάπη χωρίς ανταλλάγματα

Λόγια σκληρά, βλέμματα ψυχρά, σκέψεις ωμές.

Ανύπαρκτα Αγάπης έργα.

Ρούχα τσαλακωμένα,

πελώριες στοίβες κι ανακατεμένα.

Λουλούδια μαραμένα μαζί με στολίδια πλαστικά, χαντακωμένα.

Όνειρα κατακερματισμένα.

Δύναμη Πλατωνική, παλιάς, μιας σχέσης, μυστικής.

Ζωντανή σα φαντασία,

του μυαλού μας εικασία,

όλα σε κόσμο φλύαρο, μέτριο,

καλά κρυμμένο.

Ιππότες και παλιές πριγκίπισσες,

σε κάστρα καλοκαιρινά και ξεχασμένα.

Φίλε μου, σου λέω σύνελθε !

Αναλογίσου την στιγμή.

Αξίζει να ζεις μόνο γι αυτή ;

Η ζωή κυλάει σα νερό κι οι λέξεις συνεχίζουν να πληγώνουν στο λεπτό.

Σώμα που αιμορραγεί.

Παλιά πληγή που συνεχίζει να ενοχλεί,

καμένη, σε ζέστη τεχνητή.

Αγνοώντας την Αγάπη,

Αγνοώντας την Ψυχή.

Άνθρωπος που ονειροπολεί

σε χίλιους κόσμους ακροβατεί,

μπαίνει και βγαίνει σαν αστραπή.

Φεγγάρια κίτρινα μόνος του πια, θαυμάζει και θωρεί,

μα ένα άστρο συνεχίζει να τον οδηγεί,

σε πορεία άγνωστη και μυστική,

περιμένοντας ο δυστυχής τη μεγάλη αλλαγή,

μια κατακόκκινη Ανατολή,

ίσως ακόμη μια καινούργια ζωή.

Ωριμότητα κι Αρμονία να βρει,

πολύτιμα στοιχεία και βάλσαμο για τη Ψυχή.

Για χάρη μιας πριγκίπισσας γύρισε το χρόνο.

Άνω κάτω, έκανε τον κόσμο όλο.

Μα είναι Ένας και το πλήθος, πολλοί.

Ποιο το Ψέμα και ποια η Αλήθεια, η Ψυχ(ρ)ή ;

Τα όνειρα είναι για τα παιδιά,

τους καλλιτέχνες και τους φιλοσόφους

που νιώθουν σαν αυτά.

Ο κόσμος είναι τράπεζες, λογαριασμοί, εισιτήρια, παλιά αποκόμματα και κίτρινα χαρτιά.

Που έχουνε θέση όλα αυτά ;

...

Που βρίσκεται η ομορφιά του κόσμου;

...

Που βρίσκεται κρυμμένη η ομορφιά του κόσμου;

Σε ένα λουλούδι;

Σε ένα τραγούδι;

Σε έναν καλό μας λόγο;

Στον Ουρανό;

Στη θάλασσα;

Στη γη;

Μέσα στην Ψυχή μας;

...

Στο παιδί που βρίσκεται κρυμμένο μέσα μας;

...

Ναι. Στο παιδί.

Όταν το παιδί είναι ζωντανό τότε ο κόσμος ομορφαίνει.

Είναι εκεί που βρίσκεται η Ευτυχία. Το παιδί στην αγκαλιά της Ευτυχίας. ΜΈΣΑ ΜΑΣ

Οι δύο σταγόνες λάδι , όπως αναφέρει ο σοφότερος των σοφών, στον "Αλχημιστή" του Paulo Coelho.

Μάλλον... Ε;

Η π@π@ρ!@ και η πιπεριά!

Άκουγα ένα τραγούδι... Αυτό:

Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

1η ερμηνεία:

Μπαρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη

δεν μας τά’ γραψες καλά.

Δες ο Έλληνας τι κάνει

για ν’ ανέβει πιο ψηλά.

Μπαρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη

πάρε μαύρο γιαταγάνι

κι έλα στη ζωή μας πίσω

το στραβό να κάμεις ίσο.

Μπαρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη

δεν μας τά’ γραψες σωστά.

Το φιλότιμο δε φτάνει για να πάει κανείς μπροστά.

Μπαρμπα Γιάννη...

Και μου βγήκε αυτό :

Μελάνι και μολύβια σε χαρτί.

40 Χ 30

Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στον μεγαλύτερο πλειοδότη... Γι αυτό τα κάναμε όλα αυτά;;;

Τίτλος έργου : "Το σπιτάκι - Νο1"

Έτος : Λίγο πριν το νέο έτος

Υλικά : Ότι βρω μπροστά μου

Χρόνος : Όσο ο χρόνος Δημιουργίας

Διαστάσεις : Όσο το Σύμπαν

Περιγραφή :

"Η ετυμολογία της λέξης "ΑΓΑΠΗ" δεν είναι βέβαιη. Ωστόσο, σύμφωνα με την κρατούσα αντίληψη, προέρχεται από το επίρρημα «ἄγαν» που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει «πολύ» και το θέμα πα– που σημαίνει προστατεύω διαφυλάσσω, δηλαδή η αγάπη συνδέεται με την ανάγκη μας να προστατεύσουμε αυτό για το οποίο νοιαζόμαστε ειλικρινά."

Πηγή: net και άλλα

Σαν να την έχουμε προστατευμενη σε ένα ασφαλές και μικρό κουτάκι... σπιτάκι...

Τα γράμματα είναι σύμβολα και έχουν τεράστια δύναμη.

Οι λέξεις φτιάχνονται από σύμβολα και γίνονται εικόνες. Δεν παίζουμε με τις λέξεις. "Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει", λέει ο σοφός λαός και κάτι μάλλον ξέρει.

Για πάμε να δούμε λίγο τα γράμματα.

Το «Α» στην ουσία είναι ένα τρίγωνο, το πρώτο και βασικό σχήμα που ορίζουν 3 σημεία. Εδώ όμως η βάση δεν εφάπτεται στο έδαφος μα βρίσκεται τοποθετημένη ψηλότερα, σαν να διαχωρίζει την κορυφή του τριγώνου από τα υπόλοιπα. Μέσα της περικλείει και προστατεύει στεγανά όλα αυτά που έχουμε κοντά μας, όλα εκείνα που αγαπάμε και προστατεύουμε. Η κορυφή στοχεύει ψηλά, στοχεύει προς τα πάνω. Σχηματίζει ένα σπιτάκι που προστατεύει κάτι πολύτιμο.

Το "γ" φαίνεται σαν ένα μικρό παιδάκι που ενώνει τα δύο "Α" ή σαν σύμβολο Ψυχής. Παιδική, αγνή και ανόθευτη ψυχούλα. Ψυχή του Ενός με την Ψυχή Του άλλου Ενός.

Το "Π" σαν στέγαστρο που προστατεύει τις δύο μονάδες που αποτελούν πυλώνες του. Αωρη ακόμη η ένωση και επικίνδυνη η έκθεση της. Ακόμη ένα σπιτάκι ή ένα ανοιχτό παράθυρο που προστατεύει και ταυτόχρονα ανοίγει και σκορπίζει Φως.

Το "Η" ως δύο μοναδικές μονάδες που πλέον έχουν δεθεί 1 - 1 και δεν κινδυνεύουν πλέον. Το σπιτάκι τους πια είναι ολόκληρο το Σύμπαν και κάθε στιγμή διαστέλλεται και δημιουργεί νέους Κόσμους...

Τελικά όλη η ομορφιά του Κόσμου κρύβεται στις λεπτομέρειες και είναι τόσο απλή, ε; Μάλλον...

Το πιο minimal έργο που έκανα ποτέ... και τόσο "βαρύ"