« Ζευς », 2026

Υλικά - Τεχνική:

Stippling / Scribbling σε χαρτί Α3

Μελάνι Sakura Micron Fineliners Black Ink

Περιγραφή:

Διάλογος

(Ένα ψηλό βουνό. Ο ουρανός είναι καθαρός. Δεν ακούγονται κεραυνοί. Ο Δίας στέκεται απέναντι από τον καλλιτέχνη. Δε κρατά σκήπτρο. Μόνο το βλέμμα του. Στο χέρι του ένας κεραυνός που δεν αστράφτει. Μοιάζει να περιμένει.)

Καλλιτέχνης:

- Σε περίμενα διαφορετικό.

Δίας:

- Όπως;

Καλλιτέχνης:

- Λιγότερο άνθρωπο.

Δίας:

- Άκου... οι θεοί γεννήθηκαν από τους ανθρώπους πολύ πριν οι άνθρωποι γεννηθούν από τους θεούς.

Οι άνθρωποι μάς έδωσαν μορφή, για να μπορέσουν να κοιτάξουν όσα φοβούνταν μέσα τους.

Καλλιτέχνης:

- Δεν ήρθα να σε θαυμάσω.

Ήρθα να σε ρωτήσω.

Δίας:

- Ρώτα.

Καλλιτέχνης:

- Πόσες γυναίκες χρειάστηκες για να πιστέψεις ότι είσαι παντοδύναμος;

(Σιωπή.)

Δίας:

- Μετράς τους έρωτες σα λογιστής;

Καλλιτέχνης:

- Όχι.

Μετρώ τις πληγές.

Ευρώπη. Ιώ. Σεμέλη. Λήδα. Δανάη. Αλκμήνη...

Σε κάθε ιστορία αλλάζεις μορφή.

Ταύρος. Κύκνος. Χρυσή βροχή.

Μήπως ποτέ δεν ήξερες ποιος πραγματικά ήσουν;

(Ο Δίας χαμηλώνει για πρώτη φορά το βλέμμα.)

Δίας:

- Οι άνθρωποι θυμούνται τις μεταμορφώσεις.

Ξεχνούν το βάρος του θρόνου.

Καλλιτέχνης:

- Ο θρόνος δικαιολογεί την ύβρη;

Δίας:

- Όχι.

Την αποκαλύπτει.

Η εξουσία δε δημιουργεί τον άνθρωπο.

Φανερώνει αυτόν που ήδη είναι.

Καλλιτέχνης:

- Άρα παραδέχεσαι ότι υπήρξες εγωιστής.

Δίας:

- Παραδέχομαι ότι η εξουσία ερωτεύεται εύκολα τον εαυτό της.

Κανείς δεν είναι ασφαλής από αυτό.

Ούτε θεός, ούτε άνθρωπος.

(Άνεμος.)

Καλλιτέχνης:

- Ξέρεις γιατί δυσκολεύομαι να σε ζωγραφίσω;

Δίας:

- Γιατί;

Καλλιτέχνης:

- Γιατί είσαι γεμάτος αντιφάσεις.

Απελευθέρωσες τους αδελφούς σου.

Νίκησες τον Κρόνο.

Έφερες τάξη στο χάος.

Όμως...

συχνά δεν κατάφερες να κυβερνήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Πώς γίνεται ο βασιλιάς του κόσμου να είναι τόσο κακός βασιλιάς της καρδιάς του;

(Μεγάλη σιωπή.)

Δίας:

- Ίσως...

γιατί το δυσκολότερο βασίλειο είναι αυτό.

Καλλιτέχνης:

- Κι όμως οι άνθρωποι σε λάτρεψαν.

Δίας:

- Όχι επειδή ήμουν τέλειος.

Επειδή ήμουν μεγάλος.

Οι μεγάλοι κάνουν μεγάλες αρετές...

αλλά και μεγάλα λάθη.

Καλλιτέχνης:

- Δε φοβάσαι πως η Ιστορία θα σε κρίνει;

Δίας:

- Η Ιστορία πάντα κρίνει.

Η σοφία προσπαθεί να καταλάβει.

Εσύ τι διαλέγεις;

Καλλιτέχνης:

- Εγώ ζωγραφίζω.

Γιατί το σχέδιο δεν αθωώνει κανέναν.

Αλλά ούτε καταδικάζει.

Φανερώνει.

(Ο Δίας κοιτάζει το έργο που αρχίζει να σχηματίζεται.)

Δίας:

- Τι βλέπεις τώρα;

Καλλιτέχνης:

- Όχι τον άρχοντα του Ολύμπου.

Έναν άνδρα που νίκησε Τιτάνες...

αλλά όχι όλες τις σκιές του.

(Ο Δίας χαμογελά πικρά.)

Δίας:

- Τότε...

ίσως για πρώτη φορά...

με ζωγράφισες σωστά.

(Η σιωπή απλώνεται. Ο κεραυνός στο χέρι του αρχίζει να χάνει τη λάμψη του.)

Καλλιτέχνης:

- Σε ζωγράφισα πολλές φορές μέσα στο μυαλό μου.

Καμία δεν έμοιαζε μ' εσένα.

Δίας:

- Γιατί ζωγράφιζες τον θρόνο.

Όχι εκείνον που καθόταν επάνω του.

Καλλιτέχνης:

- Είσαι ο πιο ισχυρός από όλους.

Πες μου...

Τι φοβάται ένας θεός;

(Μεγάλη σιωπή.)

Δίας:

- Να μη χρειάζεται πια η δύναμή του.

Καλλιτέχνης:

- Μα η δύναμη δε χάνεται όταν δε χρησιμοποιείται.

Χάνεται όταν γίνεται ταυτότητα.

Δίας:

- Γι' αυτό οι άνθρωποι με έπλασαν.

Είχα όλες τις δυνάμεις που ονειρεύονταν

κι όλες τις αδυναμίες που έκρυβαν.

Καλλιτέχνης:

- Άρα...

δεν είσαι μόνο θεός.

Είσαι καθρέφτης.

Δίας:

- Όλοι οι θεοί είναι.

Γι' αυτό υπάρχουν ακόμη.

Όχι στον Όλυμπο.

Μέσα σας.

Καλλιτέχνης:

- Γιατί δεν κρατάς αναμμένο τον κεραυνό;

Δίας:

- Γιατί ο κεραυνός δεν υπάρχει για να φωτίζει συνεχώς.

Υπάρχει για να θυμίζει πως ακόμη και μέσα στην καταιγίδα υπάρχει φως.

Καλλιτέχνης:

- Τότε...

τι είναι πραγματικά η εξουσία;

Δίας:

- Να μπορείς να κάνεις κάτι...

και να επιλέγεις να μην το κάνεις.

Αυτό είναι δύναμη.

Όλα τα άλλα είναι φόβος μεταμφιεσμένος.

Καλλιτέχνης:

- Η ελευθερία;

Δίας:

- Να μη χρειάζεσαι πια να αποδείξεις ποιος είσαι.

(Ο άνεμος κοπάζει.)

Καλλιτέχνης:

- Έπειτα από τον Άρη...

την Αφροδίτη...

τον Ήφαιστο...

τον Πλούτωνα...

την Περσεφόνη...

την Εστία...

τον Ιανό...

τι απέμεινε;

Δίας:

- Εσύ.

Γιατί όλοι αυτοί δεν ήταν παρά πρόσωπα της ίδιας ψυχής.

Ο πόλεμος.

Η αγάπη.

Η φωτιά.

Ο θάνατος.

Η μνήμη.

Ο χρόνος.

Το σπίτι.

Όλα κατοικούν μέσα στον ίδιο άνθρωπο.

Καλλιτέχνης:

- Τότε...

γιατί να ζωγραφίζω θεούς;

Δίας:

- Για να θυμηθεί ο άνθρωπος τον εαυτό του.

Οι θεοί δεν αποζητούν πίστη.

Ζητούν συνάντηση.

Κάθε μορφή που σχεδιάζεις είναι μια ερώτηση.

Κάθε τελεία σου είναι μια στιγμή.

Καμία δεν είναι ολόκληρη.

Μα όλες μαζί γίνονται μορφή.

Όπως οι στιγμές της ζωής.

Όπως οι άνθρωποι.

Όπως η αλήθεια.

Καλλιτέχνης:

- Οταν τελειώσει το έργο;

Δίας:

- Τότε αρχίζει.

Γιατί από εκείνη τη στιγμή δε σου ανήκει πια.

Ανήκει σε εκείνον που θα σταθεί μπροστά του και θα αναγνωρίσει ένα κομμάτι του εαυτού του.

(Μεγάλη σιωπή.)

Καλλιτέχνης:

- Κάτι τελευταίο.

Ποιο μήνυμα θέλεις να αφήσεις στους θνητούς;

(Ο Δίας σηκώνει το βλέμμα προς τον ουρανό. Ο κεραυνός διαλύεται αργά σε φως.)

Δίας:

- Μην προσπαθείτε να γίνετε θεοί.

Γίνετε ολόκληροι άνθρωποι.

Εκεί βρίσκεται όλη η θεότητα που αναζητούσατε.

Ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του δε χρειάζεται να εξουσιάσει κανέναν.

Ο άνθρωπος που αγαπά με αλήθεια δε χρειάζεται να νικήσει.

Ο άνθρωπος που δημιουργεί συνεχίζει το έργο της ίδιας της ζωής.

...και όταν κάποτε οι τελευταίοι θεοί σωπάσουν...

αν εξακολουθεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που αγαπά,

που δημιουργεί,

που λέει την αλήθεια,

και κρατά αναμμένη μια μικρή φλόγα μέσα στο σκοτάδι...

τότε...

ο Όλυμπος δε θα έχει χαθεί ποτέ.

(Ο κεραυνός δεν πέφτει στη Γης. Επιστρέφει σιωπηλά στον ουρανό, σα να γύρισε εκεί απ' όπου γεννήθηκε. Ο Δίας δεν εξαφανίζεται. Απλώς παύει να ξεχωρίζει από το φως.)