Με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη ευχαριστώ τη Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών-Καλλιτεχνών για την ύψιστη τιμή της απονομής του Α΄ Βραβείου στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό «1974… η μνήμη κρατά ακόμα φως».

Η διάκριση αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς απονέμεται στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης μνήμης και τιμής για τους Αγνοουμένους της Κύπρου, στην ιστορική αίθουσα της Κυπριακής Εστίας, έναν χώρο που συμβολίζει τη διαρκή παρουσία και τον αγώνα της κυπριακής μνήμης στον ελληνικό χώρο.

Αποτελεί ξεχωριστή τιμή να βραβεύεται το έργο μου σε μια εκδήλωση που πλαισιώνεται από εκπροσώπους της Κυπριακής Δημοκρατίας, διπλωμάτες, διακεκριμένους πανεπιστημιακούς, ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, καθώς και εκπροσώπους των οικογενειών των Αγνοουμένων, που κρατούν ζωντανή την ιστορική αλήθεια και το χρέος της μνήμης.

Αφιερώνω αυτή τη διάκριση σε όλους εκείνους που εξακολουθούν να αναζητούν δικαίωση μέσα στον χρόνο. Αν η τέχνη έχει έναν προορισμό, είναι να φωτίζει τη σιωπή, να διασώζει τη μνήμη και να υπενθυμίζει ότι κάποιοι άνθρωποι δεν πρέπει ποτέ να λησμονηθούν.

Θερμές ευχαριστίες στους διοργανωτές, στην κριτική επιτροπή και σε όλους όσοι εργάζονται ώστε το «Δεν Ξεχνώ» να παραμένει ζωντανό όχι μόνο ως σύνθημα, αλλά ως συνείδηση.

«Η μνήμη είναι χρέος.»

" Αποκαθήλωση ", 2026

Υλικά - Τεχνική:

Μελάνι Sakura micron fineliners σε χαρτί Α3. Τεχνική κονδυλισμου (Pointillism and Scribbling)

Περιγραφή:

--------------

Αποκαθήλωση

--------------

Δεν ήταν Θεός.

Φορούσε στολή.

Κι όμως, το σώμα Του κατέβηκε

από ξύλο Σταυρού.

Κατέβασαν σώμα.

Όχι Θεό.

Άνθρωπο κατέβασαν.

Η μάνα δεν φώναξε.

Η μάνα δεν έκλαψε.

Κράτησε το βάρος

όπως κρατιέται η Ιστορία,

χωρίς λόγια.

Έμαθε από αιώνες

πως ο πόνος δεν χρειάζεται λέξεις.

Μόνο αγκαλιά.

Τα χέρια της,

δυο μαύρα μαντήλια

που τύλιξαν τον κόσμο

και δεν τον έσωσαν.

Το αίμα είχε στεγνώσει.

Η πατρίδα είχε ήδη φύγει.

Έμεινε το βάρος.

Άνθρωπος νεκρός,

χωρίς θαύμα.

Ο Σταυρός έμεινε όρθιος.

Οι μπότες κάτω.

Άδειες.

Όπως οι υποσχέσεις.

Όπως τα στόματα που σώπασαν.

Δεν έγινε Ανάσταση.

Δεν έγινε θαύμα.

Έγινε μνήμη.

Και η μνήμη,

όταν δεν αντέχεται αλλιώς,

γίνεται θρησκεία.

Όχι με εικόνες χρυσές,

αλλά με πρόσωπα σπασμένα.

Όχι με ύμνους,

αλλά με ονόματα που δεν γύρισαν.

Αποκαθήλωση του στρατιώτη.

Αποκαθήλωση του Ανθρώπου.

Κι η μάνα,

η μόνη Αγία

που έμεινε να πιστεύει

χωρίς ελπίδα,

μονάχα μνήμη

φωτογραφία κιτρινισμενη.