" Μέδουσα ", 2026

Υλικά - Τεχνική:
Κονδυλισμος. Μελάνι Sakura Pigma micron fineliners σε χαρτί Α3

Περιγραφή:

"Ο καθρέφτης"

Καλλιτέχνης:
- Μέδουσα... σε κοιτώ δίχως να σε φοβάμαι.
Ο Ησίοδος θυμάται οτι υπεφερες, με λίγες μόνο λέξεις...
"Γοργούς θ᾽, αἳ ναίουσι πέρην κλυτοῦ Ὠκεανοῖο ἐσχατιῇ πρὸς νυκτός, ἵν᾽ Ἑσπερίδες λιγύφωνοι, Σθεννώ τ᾽ Εὐρυάλη τε Μέδουσά τε λυγρὰ παθοῦσα·ἡ μὲν ἔην θνητή, αἱ δ᾽ ἀθάνατοι καὶ ἀγήρῳ,αἱ δύο· τῇ δὲ μιῇ παρελέξατο Κυανοχαίτηςἐν μαλακῷ λειμῶνι καὶ ἄνθεσιν εἰαρινοῖσι..."

Δεν σε ονόμασε τέρας.
Δεν σε ονόμασε κατάρα.
Είσαι θνητή.
Οι αδερφές σου αθάνατες.
Σε ονόμασε... "πονεμένη".
Γιατί;

Μέδουσα:
- Γιατί ο ποιητής γνώριζε πως πίσω από κάθε μύθο υπάρχει ένας άνθρωπος.
Οι περισσότεροι θυμήθηκαν το κεφάλι μου.
Εκείνος θυμήθηκε τη πληγή μου.

Καλλιτέχνης:
- Κι όμως...
Ο Όμηρος δε λέει ότι πέτρωνες τους ανθρώπους, μόνο ότι τους προκαλούσες τρόμο.
"...τῇ δ᾽ ἐπὶ μὲν Γοργὼ βλοσυρῶπις ἐστεφάνωτο δεινὸν δερκομένη, περὶ δὲ Δεῖμός τε Φόβος τε.τῆς δ᾽ ἐξ ἀργύρεος τελαμὼν ἦν· αὐτὰρ ἐπ᾽ αὐτοῦκυάνεος ἐλέλικτο δράκων, κεφαλαὶ δέ οἱ ἦσαντρεῖς ἀμφιστρεφέες, ἑνὸς αὐχένος ἐκπεφυυῖαι..."

Ίσως ο τρόμος να μην ήταν το βλέμμα σου.
Μην ήτανε αυτό που οι άνθρωποι έβλεπαν μέσα του ;

Μέδουσα:
- Ακριβώς.
Δεν τους πέτρωνε το πρόσωπό μου.
Πέτρωνε η συνείδησή τους.
Ο φόβος δε γεννιέται από εκείνον που σε κοιτάζει.
Γεννιέται από εκείνον που φοβάσαι να αντικρίσεις μέσα σου.

Καλλιτέχνης:
- Άρα οι ποιητές είπαν περισσότερα απ' όσα κατάλαβαν οι άνθρωποι;

Μέδουσα:
- Οι ποιητές σπέρνουν.
Οι αιώνες ερμηνεύουν.
Κάποτε σωστά.
Συχνότερα όπως τους βολεύει.

Καλλιτέχνης:
- Μα όλοι σε φοβήθηκαν, όλοι σε είπαν τέρας.

Μέδουσα:
- Οι άνθρωποι φοβούνται εύκολα ό,τι δεν καταλαβαίνουν και ονομάζουν τέρας ό,τι τους αναγκάζει να κοιτάξουν μέσα τους.

Καλλιτέχνης:
- Μα το βλέμμα σου μαρμάρωνε. Έτσι είπανε κι έτσι έχει γραφτεί στο μύθο... Ακόμη δεν το καταλαβαίνω το γιατί...

Μέδουσα:
- Όχι.
Εύκολο είναι να καταλάβεις.
Το δικό τους ψέμα μαρμάρωνε.
Εγώ απλώς το φανέρωνα.

Καλλιτέχνης:
- Ήσουν πάντα έτσι;

Μέδουσα:
- Γεννήθηκα όμορφη.
Όχι για να προκαλώ τον θαυμασμό αλλά για να θυμίζω ότι ακόμη και η ομορφιά μπορεί να πληγωθεί.
Η βία των θεών... η σιωπή των ανθρώπων... και η αδικία της εξουσίας με έκαναν αυτό που διηγούνται οι μύθοι.

Καλλιτέχνης:
- Ναι...δε γεννήθηκες τέρας.

Μέδουσα:
- Κανείς δε γεννιέται.
Οι άνθρωποι γίνονται ό,τι οι άλλοι αρνήθηκαν να προστατεύσουν.

Καλλιτέχνης:
-...κι όποιος σε κοιτούσε γινόταν πέτρα επειδή...

Μέδουσα (τον διακόπτει):
- Επειδή πρώτη φορά αντίκριζε τον εαυτό του χωρίς δικαιολογίες.

Έβλεπε το φθόνο.
Τη μικρότητα.
Τη φιλαυτία.
Την απληστία.
Την ύβρη.
Όλα τα μικρά... τα πάθη τα δικά του.
Όταν η ψυχή αρνείται την αλήθεια, σκληραίνει και γίνεται πέτρα.

Καλλιτέχνης:
- Υπάρχουν ακόμη Μέδουσες;

Μέδουσα:
- Όχι.
Υπάρχουν καθρέφτες.
Οι περισσότεροι όμως τους σπάνε.

Καλλιτέχνης:
- Πώς μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί;

Μέδουσα:
- Να κατεβεί μόνος του στον Άδη.
Όχι για να συναντήσει τους νεκρούς αλλά για να συναντήσει όλα όσα κρατά θαμμένα μέσα του.

Καλλιτέχνης:
- Αν συναντήσει τέρατα;

Μέδουσα:
- Να μην τα σκοτώσει.
Να τα ακούσει.
Κάθε τέρας γεννήθηκε από έναν φόβο, μια πληγή, μια εγκατάλειψη.
Ό,τι πολεμάς τυφλά, επιστρέφει.
Ό,τι κατανοείς, μεταμορφώνεται.

Καλλιτέχνης:
- Άρα ο μεγαλύτερος εχθρός δεν είσαι εσύ.

Μέδουσα:
- Ποτέ δεν ήμουν.
Ο άνθρωπος φοβάται περισσότερο να γνωρίσει τον εαυτό του παρά να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε τέρας.

Καλλιτέχνης:
- Το Φως;
Πού βρίσκεται;

Μέδουσα:
- Δε το χαρίζει κανένας θεός.
Το γεννά εκείνος που είχε το θάρρος να περάσει μέσα από το σκοτάδι του χωρίς να γίνει ίδιος μ' αυτό.

Καλλιτέχνης:
- Αν σε ζωγραφίσω όμορφη, θα με κατηγορήσουν πως πρόδωσα τον μύθο.

Μέδουσα:
-Όχι.

Θα έχεις αποκαταστήσει την αλήθεια του.
Γιατί τα πιο επικίνδυνα τέρατα δεν έχουν φίδια στα μαλλιά.
Έχουν χαμόγελο.
Τα πιο όμορφα πρόσωπα είναι εκείνα που τόλμησαν να κοιτάξουν κατάματα το σκοτάδι τους.

Καλλιτέχνης:
- Τελικά, ποια είσαι;

Μέδουσα:
- Δεν είμαι η κατάρα.
Είμαι ο καθρέφτης.
Οποιος φοβηθεί να με κοιτάξει, θα μείνει για πάντα μαρμαρωμένος μέσα στο ίδιο του το ψέμα.

Καλλιτέχνης:
- Πες μου, Μέδουσα...
Πώς μπορεί ο άνθρωπος να σε κοιτάξει και να μη μαρμαρώσει;

Μέδουσα:
- Μην έρχεσαι σε μένα για να αποδείξεις ότι είσαι καλός.
Έλα για να ανακαλύψεις αυτό πού ακόμη δεν είσαι.
Μη φοβηθείς τον φθόνο σου.
Την αλαζονεία σου.
Τη μικρότητά σου.
Την ανάγκη σου να έχεις πάντα δίκιο.
Κοίταξέ τα.
Ονόμασέ τα.
Αγκάλιασέ τα.
Ύστερα... άφησέ τα να φύγουν.
Γιατί εκείνος που συμφιλιώθηκε με το σκοτάδι του,
δε φοβάται πια κανένα βλέμμα.
Ούτε το δικό μου.

Καλλιτέχνης:
- ...καταλαβαίνω...

Μέδουσα (καθώς αρχίζει να γίνεται ένα με το Φως)
- Να κατεβαίνεις κάθε μέρα στον Άδη της ψυχής σου, όχι για να σκοτώσεις τα τέρατα αλλά για να τα μεταμορφώσεις.
Όλα δικά σου είναι.
Μόνο όποιοςμεταμορφώνειτο σκοτάδι του σε φως μπορεί να με κοιτάξει στα μάτια χωρίς να γίνει πέτρα.

Μη φοβηθείς ποτέ τον καθρέφτη.

Να φοβάσαι μόνο τη ζωή που περνά χωρίς να κοιτάξεις μέσα του.