" Ιανός ", 2026

Υλικά - Τεχνική:

Μελάνι Sakura Pigma micron fineliners σε χαρτί Α3. Polychromos colour pencils. Pointillism + scribbling.

Περιγραφή:

Αυτή τη φορά ο λόγος δεν θα είναι μόνο διάλογος, αλλά πέρασμα.

Όπως ο ίδιος ο Ιανός.

Διάλογος:

Καλλιτέχνης:

- Σε κάλεσα, όχι για να σε δω, αλλά για να δω μέσα από σένα.

Σε τρία πρόσωπα θα σε χαράξω:

παρελθόν, παρόν, μέλλον.

Μα πες μου… είσαι τρεις ή ένας;

Ιανός:

- Είμαι η στιγμή που χωρίζει χωρίς να κόβει.

Είμαι η πύλη.

Η πύλη δεν ανήκει ούτε σε αυτό που αφήνεις, ούτε σε αυτό που έρχεται.

Καλλιτέχνης:

(στρέφεται προς το πρώτο πρόσωπο)

- Εσύ… που κοιτάς πίσω.

Είσαι μνήμη ή βάρος;

Ιανός – Παρελθόν:

- Είμαι ό,τι δεν έμαθες ακόμη να συγχωρείς.

Οι άνθρωποι με κουβαλούν σα πέτρα, ενώ είμαι εργαλείο.

Με φοβούνται γιατί δεν αλλάζω —

μα εγώ δεν υπάρχω για να αλλάζω.

Υπάρχω για να διδάσκω.

Αν δεν με κοιτάξεις, θα σε επαναλάβω.

Αν με λατρέψεις, θα σε φυλακίσω.

Καλλιτέχνης:

(στρέφεται στο δεύτερο πρόσωπο)

- Κι εσύ… που με κοιτάς τώρα.

Γιατί είσαι ο πιο αόρατος;

Ιανός – Παρόν:

- Γιατί είμαι ο μόνος που δεν σκέφτεσαι.

Οι άνθρωποι ζουν ανάμεσα σε αυτό που ήταν και σε αυτό που φοβούνται ότι θα γίνει.

Μα εγώ…είμαι η μόνη στιγμή που μπορείς να αγαπήσεις.

Η μόνη που μπορείς να πράξεις.

Η μόνη που μπορείς να γίνεις.

Δεν κρατώ τίποτα.

Δεν υπόσχομαι τίποτα.

Γι’ αυτό με ξεχνούν.

Καλλιτέχνης:

(στρέφεται στο τρίτο πρόσωπο)

- Και εσύ… που δεν έχεις ακόμη υπάρξει.

Γιατί σε φοβούνται τόσο;

Ιανός – Μέλλον:

- Γιατί είμαι καθρέφτης της έλλειψής τους.

Με γιομίζουν με φόβο ή με ψευδαισθήσεις ελπίδας.

Μα εγώ δεν είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Είμαι δυνατότητα.

Δεν θα έρθω ποτέ όπως με φαντάζονται.

Θα έρθω όπως θα έχουν γίνει.

Καλλιτέχνης:

- Άρα δεν υπάρχει χρόνος;

Ή όλα είναι ένα;

Ιανός:

- Ο χρόνος είναι εργαλείο.

Ο άνθρωπος τον έκανε φυλακή.

Το παρελθόν σου δίνει ρίζα.

Το μέλλον σου δίνει κατεύθυνση.

Μόνο το παρόν σου δίνει ζωή.

Καλλιτέχνης:

- Άρα η Αλήθεια… είναι χρόνος;

Ιανός

- Όχι.

Η αλήθεια είναι σύνθεση χρόνου.

Όπως η Αγάπη δεν είναι ο άλλος, αλλά αυτό που ξυπνά μέσα σου μέσω του άλλου, έτσι κι εγώ δεν είμαι τρία πρόσωπα.

Είμαι η συνάντησή τους.

Κάποτε είχες κάποιους αγαπημένους.

Οι αγαπημένοι σου έφυγαν.

Μετέβηκαν. Ταξίδεψαν.

Σταμάτησαν να τον μετρούνε γραμμικά όπως εσύ.

Ο χρόνος σταμάτησε γι αυτούς.

Για εσένα που ακόμη λάθος τον μετράς, θα συνεχίζει.

Κι εσύ…εσύ ζωγραφίζεις με τελείες.

Κάθε τελεία σου είναι μια στιγμή.

Καμία δεν είναι ολόκληρη.

Μα όλες μαζί γίνονται μορφή.

Τούτη είναι η Αλήθεια που γυρεύεις.

Το ξέρεις ήδη.

Καλλιτέχνης:

- Κι ο άνθρωπος;

Πού στέκεται;

Ιανός:

- Στη πύλη.

Πάντα στη πύλη.

Αλλά σπάνια την περνά.

Γιατί φοβάται να αφήσει,

φοβάται να σταθεί,

φοβάται να γίνει.

Καλλιτέχνης:

- Αν ζωγραφίσω τον Άνθρωπο, πώς να τον εκαμω;

Ιανός:

- Δείξ’ τον διχασμένο αλλά με φως στο κέντρο.

Δείξ’ τον στραμμένο παντού αλλά ριζωμένο σε μία στιγμή.

Δείξ’ τον έτοιμο να περάσει μα ακόμη να διστάζει.

Και τότε…θα Τον αναγνωρίσει.

(Σιωπή.

Ο Ιανός δε φεύγει.

Οι πύλες δεν φεύγουν ποτέ.

Ο Ιανός αφήνει κάτι γραμμένο σε χαρτί.)

Μη ζεις κοιτώντας πίσω.

Μην ελπίζεις κοιτώντας μπροστά.

Ζήσε εκεί που συναντιούνται.

Γιατί εκεί…

δεν υπάρχει χρόνος.

Υπάρχει μόνο...

Εσύ.