"Σύγχρονη Ανθρώπινη Κατάσταση" ,2025

Υλικά - Διάσταση:

Μολύβι, μελάνι και ακρυλικό μαύρο σε χαρτί. Α3

Περιγραφή:

Καλημέρα! Να τα πούμε;

Όλα ξεκίνησαν όταν το μάτι μου έπεσε σε μια φωτογραφία. Είπα να την ζωγραφίσω. Κάθισα κι έκανα αυτο, χθες το βράδυ...κι έγραψα αυτό, σαν μανιφέστο...

Στο έργο αυτό, οι ανθρώπινες φιγούρες κινούνται μέσα στο φως χωρίς να φωτίζονται. Πορεύονται, αλλά δεν συναντιούνται. Η κίνηση είναι αδιάκοπη, όμως το νόημα διαφεύγει. Η σκάλα δεν οδηγεί κάπου, είναι ο ίδιος ο χρόνος που μας διασχίζει.

Σε όλη την καλλιτεχνική μου πορεία επιστρέφω εμμονικά στον άνθρωπο ως τραύμα και ως ερώτημα. Στην εξάρτηση, στην κοινωνική αδιαφορία, στην απώλεια της παιδείας ως εσωτερικής στάσης, στην απογύμνωση της ελευθερίας από το ηθικό της περιεχόμενο. Δεν με απασχολεί η μορφή ως επιφάνεια, αλλά η σκιά της συνείδησης που αφήνει πίσω της.

Η ματιά έχει αντικαταστήσει τη θέαση. Βλέπουμε, αλλά δεν αφουγκραζομαστε και προσπερνούμε. Εφήμερες εικόνες και λευκός θόρυβος, λάμψεις, κραυγές και μετά σιωπή. Παρατηρούμε την πτώση χωρίς να ακουμπάμε τον πόνο.

Το φως εδώ δεν λειτουργεί λυτρωτικά. Είναι αμείλικτο. Αποκαλύπτει την απουσία σχέσης, την αυταπάτη της προόδου, τη μαζική πορεία προς ένα «επάνω» που δεν εγγυάται καμία ανύψωση.

Για αυτό έκανα το προηγούμενο έργο μου...τον "Απόλλων". Για αυτό έκανα και αυτό ως συνέχεια.

Κρούω τον κώδωνα του κινδύνου: Όταν ο άνθρωπος πάψει να στέκεται απέναντι στον Άλλον, μετατρέπεται σε σκιά που απλώς διέρχεται.

Η τέχνη, για μένα είναι πράξη ευθύνης. Μια προσπάθεια να επαναφέρω τη θέαση ως αρχή κάθε δημιουργίας, εκεί όπου κατοικεί το ηθικό, το πολιτικό και, ίσως, το θείο. Αν υπάρχει ελπίδα, δεν βρίσκεται στο τέλος της σκάλας, αλλά στη στιγμή που κάποιος θα σταματήσει, θα στραφεί και θα δει πραγματικά.

Σα να κραυγάζω:

Έως πότε;

Έως πότε θα ανεβαίνουμε σκάλες που δεν οδηγούν πουθενά, πιστεύοντας πως η κίνηση είναι πρόοδος;

Έως πότε θα στεκόμαστε απαθείς μπροστά στην κατρακύλα, βαφτίζοντας την παραίτηση «ρεαλισμό»;

Έως πότε η παιδεία θα εκλείπει όχι ως γνώση, αλλά ως στάση ζωής;

Έως πότε ο άνθρωπος - πολίτης θα απογυμνώνεται από την αξιοπρέπειά του, μετατρεπόμενος σε αριθμό, σε σκιά, σε στατιστικό δεδομένο;

Έως πότε η οικονομική εξαθλίωση θα παρουσιάζεται ως φυσικό φαινόμενο,

κι όχι ως αποτέλεσμα επιλογών;

Έως πότε θα ανεχόμαστε την εναλλαγή πολιτικών προσώπων χωρίς εναλλαγή ευθύνης, χωρίς ήθος, χωρίς όραμα, χωρίς λογοδοσία;

Η κραυγή μου δεν είναι θυμός, είναι αγωνία.

Δεν είναι καταγγελία μόνο, αλλά κάλεσμα.

Γιατί η μεγαλύτερη ήττα δεν είναι η πτώση,

αλλά η εξοικείωση με αυτήν.

Αν συνεχίσουμε να βλέπουμε χωρίς να βλέπουμε, να πορευόμαστε χωρίς να συναντιόμαστε, τότε η σκάλα δεν θα χρειάζεται πια φως...θα κατεβαίνουμε στο σκοτάδι με απόλυτη βεβαιότητα.

Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι πια «έως πότε;» αλλά αν υπήρξαμε ποτέ πραγματικά παρόντες.

Η θέαση χωρίς ήθος είναι σιωπηλή πτώση, μόνο εκεί που κοιτάζουμε με συνείδηση κατοικεί το φως. Η αδιαφορία είναι η πιο αθόρυβη μορφή βίας.

ΥΓ.

Μια καταγραφή στο ημερολόγιο του Γιώργου Σεφέρη, 80 χρόνια πριν, αφορμή για να αναστοχαστούμε.

Χριστούγεννα '45

"Η Μαρώ άρρωστη. Χρηματικές στενοχώριες. Βγήκα κατά το μεσημέρι προς τ' Αναφιώτικα. Κοιτάζω να μείνω αρκετά χαμηλά, ν' αποφύγω τ' αρχαία. Αυτή η χάρη του σαθρού, του όχι στέρεου που βλέπεις στην Ελλάδα, ένα ξεχαρβαλωμένο ανώφλι με τρία φυλλαράκια είναι πράγματι κάτι! Είναι το φως. Τα πιο ασήμαντα αθύρματα χοροπηδούν μέσα στο φως και το παρατηρείς να τα μετουσιώνει, να τα κάνει αλλά πράγματα, αστάθμητα, χωρίς καμία σχέση μ' αυτή τη μιζέρια. Η Ελλάδα είναι ασυμπόνετη..."