" Εστία ", 2026

Υλικά - Τεχνική:

Sakura micron fineliners - Μελάνι σε χαρτί Α3

Κονδυλισμος

Χρώματα νερού

Περιγραφή:

Η φλόγα που δε φαίνεται, αλλά κρατά τον κόσμο όρθιο.

Διάλογος:

Καλλιτέχνης:

- Σε κάλεσα... καιρό τώρα.

Μα εσύ δεν ερχόσουν...

... ή ίσως ερχόσουν πάντα και εγώ κοιτούσα αλλού.

Δεν έχεις κεραυνούς. Δεν έχεις τρίαινα. Δεν έχεις δόρυ.

Δεν έγραψαν έπη για σένα.

Πες μου λοιπόν...

γιατί να καλέσω την Εστία;

Εστία:

(χαμογελά ήσυχα)

- Για τον ίδιο λόγο που οι άνθρωποι θυμούνται τη φωτιά μόνο όταν σβήσει.

Καλλιτέχνης:

- Είσαι η πιο ήσυχη από όλους τους θεούς.

Εστία:

- ...και όμως, κανένας από τους άλλους δε μπορεί να υπάρξει χωρίς εμένα.

Ο Δίας κυβερνά.

Ο Ποσειδώνας ταράζει.

Ο Άρης συγκρούεται.

Η Αθηνά σχεδιάζει.

Ο Ήφαιστος σφυρηλατεί.

Μα όλοι τους, όταν τελειώσει η μάχη, επιστρέφουν στη φωτιά.

Καλλιτέχνης:

- Στην εστία του σπιτιού;

Εστία:

- Όχι.

Στην εστία της ψυχής.

Καλλιτέχνης:

- Οι άνθρωποι μιλούν για δύναμη, για νίκες, για δόξα...

Εσύ για τι μιλάς;

Εστία:

- Για όσα μένουν όταν φύγουν όλα τα υπόλοιπα.

Καλλιτέχνης:

- Δεν καταλαβαίνω.

Εστία:

- Ο άνθρωπος περνά τη ζωή του κυνηγώντας πράγματα.

Ονόματα.

Αξιώματα.

Χρήματα.

Έρωτες.

Επιβεβαίωση.

...και κάποια μέρα, όπως ο Οδυσσέας, γυρίζει κουρασμένος.

Τότε ανακαλύπτει ότι αυτό που αναζητούσε δεν ήταν ποτέ η θάλασσα.

Ήταν το σπίτι.

Καλλιτέχνης:

- Η Ιθάκη;

Εστία:

- Η εσωτερική Ιθάκη.

Εκεί όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.

Καλλιτέχνης:

- Άρα είσαι η γαλήνη;

Εστία:

- Όχι.

Η γαλήνη είναι αποτέλεσμα.

Εγώ είμαι η παρουσία.

Καλλιτέχνης:

- Παρουσία;

Εστία:

- Να είσαι εκεί.

Πλήρως.

Όταν αγαπάς.

Όταν εργάζεσαι.

Όταν δημιουργείς.

Όταν πονάς.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν ή στο χθες ή στο αύριο.

Γι' αυτό χάνουν το σήμερα,

και μαζί του, χάνουν τον εαυτό τους.

Καλλιτέχνης:

- Μοιάζεις λίγο με τον Ιανό.

Εστία:

(γελά απαλά)

- Ο Ιανός κοιτά τον χρόνο.

Εγώ κοιτά το κέντρο.

Καλλιτέχνης:

- ...και η φωτιά σου;

Είναι ίδια με του Ηφαίστου;

Εστία:

- Όχι.

Η φωτιά του Ηφαίστου μεταμορφώνει.

Η δική μου διατηρεί.

Η δική του λιώνει το σίδερο.

Η δική μου ζεσταίνει την καρδιά.

Καλλιτέχνης:

- Η Αγάπη;

Πού βρίσκεται εδώ;

Εστία:

- Εκεί όπου βρίσκεται πάντα.

Μέσα σου.

Η Αφροδίτη προσπάθησε να σου το πει.

Ο Ήφαιστος να το σφυρηλατήσει.

Ο Άρης να το δοκιμάσει.

Ο Πλούτωνας να το απογυμνώσει.

Η Περσεφόνη να το φυτέψει.

Η Δήμητρα να το θρέψει.

Εγώ απλώς σου υπενθυμίζω να μην αφήσεις τη φλόγα να σβήσει.

Καλλιτέχνης:

- Γιατί οι άνθρωποι τη χάνουν;

Εστία:

- Γιατί μπερδεύουν τη λάμψη με το φως.

Η λάμψη τραβά τα βλέμματα.

Το φως συντηρεί τη ζωή.

Καλλιτέχνης:

- Αν σε ζωγραφίσω, πώς να σε δείξω;

Εστία:

- Μη με ζωγραφίσεις σαν βασίλισσα.

Μη μου δώσεις σκήπτρο.

Μη μου δώσεις θρόνο.

Ζωγράφισέ με σαν γυναίκα που κρατά μια μικρή φλόγα.

Όχι για τον εαυτό της.

Για τους άλλους.

Κάνε το βλέμμα μου ήρεμο.

Γιατί ξέρω κάτι που οι περισσότεροι ξεχνούν.

Καλλιτέχνης:

- Τι ξέρεις;

Εστία:

- Ότι ο κόσμος δεν σώζεται από τους ήρωες.

Σώζεται από εκείνους που κρατούν αναμμένη τη φωτιά όταν οι ήρωες λείπουν.

(Σιωπή.)

Η φλόγα ανάμεσά τους δε μεγαλώνει.

Δεν γίνεται πυρκαγιά.

Δεν γίνεται ήλιος.

Παραμένει μικρή.

...και όμως, φωτίζει αρκετά για να βλέπουν ο ένας τον άλλον.

Καλλιτέχνης:

- Ποιο μήνυμα θέλεις να στείλεις στους θνητούς;

Εστία:

- Μη γυρεύετε πάντα μεγαλύτερη φωτιά.

Φροντίστε αυτή που ήδη έχετε.

Η Αγάπη δεν χάνεται από έλλειψη δύναμης.

Χάνεται από έλλειψη φροντίδας.

Να επιστρέφετε συχνά στον εαυτό σας.

Να κάθεστε δίπλα στη σιωπή σας.

Να θυμάστε ποιοι είστε όταν δεν σας κοιτά κανείς.

Γιατί εκεί, μακριά από τον θόρυβο, καίει η αληθινή εστία,

και εκεί κρύβονται όλα όσα αναζητήσατε στον κόσμο:

Η Αγάπη.

Η Ανθρωπιά.

Η Ανδρεία.

Η Αλήθεια.

Η Αρμονία.

Η Αταραξία.

Και ίσως...

η Ευτυχία.

(Η φλόγα τρεμοπαίζει.)

Όχι γιατί κινδυνεύει να σβήσει.

Αλλά γιατί αναπνέει.

Όπως η ψυχή του ανθρώπου.