" Πλούτων ", 2025
Υλικά - Τεχνική:
Pointillism. Μελάνι SAKURA Pigma micron fineliners 0.2, 0.5 και 10 σε χαρτί Α3
Διάλογος:
(Ο καλλιτέχνης βρίσκεται μπροστά σε μια μορφή ντυμένη στα μαύρα. Τα μαλλιά του μακριά, το βλέμμα του κρυμμένο πίσω από σκούρα στρογγυλά γυαλιά. Το φως γύρω αμυδρό σα να στάζει από το ταβάνι του Άδη. Μια υποψία ήχου νερού ακούγεται, μακριά...ίσως ο Αχέροντας.)
Καλλιτέχνης:
- Σε αναζήτησα χωρίς να το ξέρω. Ήρθες μόνος σου, Πλούτωνα. Γιατί;
Πλούτων:
- Δεν έρχομαι ποτέ. Εμφανίζομαι μόνο όταν κάποιος με σκέφτεται βαθύτερα απ’ όσο αντέχει. Εσύ με κάλεσες χωρίς λόγια.
Καλλιτέχνης:
- Οι άνθρωποι σε φοβούνται. Ακόμη και το όνομά σου αποφεύγουν.
Πλούτων:
- Ο φόβος είναι το αντίτιμο της επίγνωσης. Δεν φοβούνται εμένα, φοβούνται το τέλος της συνήθειας να υπάρχουν. Όμως ο θάνατος δεν είναι αντίπαλος. Είναι το τελευταίο βλέμμα του φωτός προς τον εαυτό του.
Καλλιτέχνης:
- Κι όμως, οι ψυχές που δεν τις μνημονεύει κανείς... πώς αντέχουν τη λήθη;
Πλούτων:
- Η λήθη είναι ο δεύτερος θάνατος. Οι ψυχές που ξεχνιούνται δε χάνονται, αλλά μένουν να αιωρούνται στα όρια της Στύγας.
Εκεί δεν υπάρχει πόνος, υπάρχει απουσία και η απουσία είναι πιο βαριά από τον πόνο.
Καλλιτέχνης:
- Κι εσύ; Τι νιώθεις όταν τις βλέπεις να βυθίζονται εκεί;
Πλούτων:
- Τίποτα. Αν νιώσω, θα γίνω άνθρωπος. Αν γίνω άνθρωπος, ο κόσμος θα καταρρεύσει. Είμαι ο νόμος της ισορροπίας, όχι της συμπόνιας.
...
(Ο καλλιτέχνης κοιτάζει τα γυαλιά του Πλούτωνα. Στο σκοτάδι των φακών καθρεφτίζεται το φως ενός άλλου κόσμου.)
...
Καλλιτέχνης:
- Γιατί φοράς αυτά τα γυαλιά;
Πλούτων:
- Για να μη βλέπετε οι ζωντανοί αυτό που βλέπω εγώ. Οι φακοί αυτοί είναι οι δυο όψεις του οβολού, των νομισμάτων που βάζετε στους νεκρούς.
Με βλέπετε, μα δεν αντικρίζετε.
Όπως ο Χάροντας παίρνει τον οβολό, έτσι κι εγώ φυλάω την όρασή σας.
Καλλιτέχνης:
- Κι αν κάποιος ζητήσει να επιστρέψει;
Πλούτων:
- Κάποτε άφησα μία ψυχή. Έφυγε με μουσική. Ονόμαζε τον έρωτα πιο δυνατό απ’ τον θάνατο. Μα γύρισε πίσω χωρίς βλέμμα.
Από τότε, κανείς δεν επιστρέφει χωρίς απώλεια.
Κι όποιος γυρίσει, δεν είναι ποτέ πια ο ίδιος.
Καλλιτέχνης:
- Το φίδι που σε συνοδεύει, τι συμβολίζει;
Πλούτων:
- Το φίδι είναι ο κύκλος που δεν τελειώνει. Το δέρμα που πεθαίνει και ξαναγεννιέται. Είναι η απόδειξη πως ακόμη κι ο θάνατος έχει παλμό. Όποιος το φοβάται, φοβάται την ανανέωση.
Καλλιτέχνης:
- Και τα κυκλάμινα, που φυτρώνουν δίπλα στις πύλες του Άδη;
Πλούτων:
- Αυτά είναι τα άνθη της μετάνοιας. Μικρά, ταπεινά, αλλά αντέχουν στο σκοτάδι. Αν μυρίσεις ένα, θα καταλάβεις ότι δεν υπάρχει πλήρης σιωπή κάτω απ’ τη γη.
Τα κυκλάμινα ψιθυρίζουν ό,τι οι άνθρωποι δεν τολμούν να προσευχηθούν.
Καλλιτέχνης:
- Μπορείς να περπατάς στον επάνω κόσμο;
Πλούτων:
- Μπορώ. Μα κάθε βήμα μου σκοτεινιάζει το φως. Οι άνθρωποι δεν με βλέπουν, μόνο με νιώθουν. Ένας σκύλος που γαβγίζει χωρίς λόγο, μια σκιά που περνά από τον καθρέφτη, ένα ρίγος χωρίς άνεμο.
Εκεί είμαι εγώ.
Καλλιτέχνης:
- Και ο Κέρβερος;
Πλούτων:
- Ο φύλακας των ορίων. Ένα πλάσμα που γεννήθηκε από φόβο αλλά ζει για πίστη. Τρεις κεφαλές για να θυμίζει πως ο χρόνος έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον, και κανείς δεν ξεφεύγει απ’ αυτά.
Μόνο η Τέχνη το καταφέρνει...για λίγο.
Καλλιτέχνης:
- Τι λες για τους ανθρώπους;
Πλούτων:
- Τους θαυμάζω. Εφευρίσκουν τραγούδια για να μην σωπάσουν από τον φόβο. Δημιουργούν μορφές για να μην θυμούνται ότι θα τις χάσουν.
Αυτή η τραγική τους ομορφιά, είναι το πιο σπάνιο φως που βλέπω από εδώ κάτω.
Καλλιτέχνης:
- Και η Τέχνη; Τι σχέση έχει με την αιωνιότητα;
Πλούτων:
- Η Τέχνη είναι το μόνο πράγμα που δεν πεθαίνει ποτέ γιατί δεν ανήκει ούτε στους ζωντανούς ούτε στους νεκρούς. Είναι ο διάλογος ανάμεσα στους δύο κόσμους. Η γραμμή που τραβάς, είναι ένα μικρό ρήγμα στη λήθη. Μέσα απ’ αυτό το ρήγμα, εγώ σε βλέπω.
Καλλιτέχνης:
- Σ’ έπλασα με μελάνι, χωρίς φως, με σιωπές ανάμεσα στις κουκίδες. Ήθελα να σε πλησιάσω χωρίς φόβο μα η σκιά σου απλώνεται παντού.
Πλούτων:
- Δεν είμαι το τέλος, αλλά η ανάπαυση της μορφής. Εκεί όπου το φως κουράζεται, εγώ αρχίζω. Οι κουκίδες σου δεν είναι σκοτάδι, είναι αναπνοές ανάμεσα στους κόσμους.
Καλλιτέχνης:
- Σ' έντυσα με κουστούμι, για να σε δω μέσα από τον άνθρωπο όπως τους αγαπημένους νεκρούς, τους πιο καλοντυμένους. Έβαλα στα μάτια σου σκούρα γυαλιά, για να κρύψω το άγνωστο άπειρο που μας φοβίζει.
Πλούτων:
- Και όμως, μέσα απ’ αυτά βλέπω πιο καθαρά. Το σκοτάδι δεν είναι τυφλό, είναι καθρέφτης. Κάθε ψυχή που αντικρίζω φέρει το δικό της φως και το φως αυτό με διδάσκει τα όρια του ανθρώπου.
Καλλιτέχνης:
- Έβαλα πίσω σου σκιές από κυκλάμινα και φίδια, σημάδια ζωής και μετάβασης. Μοιάζουν να πάλλονται σα να μην ξέρουν αν ανήκουν στο χώμα ή στο φως, στη χαρά ή και στη λύπη.
Πλούτων:
- Εκεί κατοικώ. Στη μεταμόρφωση, όχι στην απώλεια. Ο θάνατος δεν καταστρέφει μετατρέπει. Όπως το μελάνι σου... ένα υγρό μαύρο σκοτάδι που όμως γεννά φωτεινή μορφή.
Καλλιτέχνης:
-Τότε η Τέχνη είναι αδελφή σου;
Πλούτων:
- Είναι η μόνη που με κατανοεί. Κάθε έργο πεθαίνει λίγο, για να γεννηθεί αιώνιο. Εσύ απλώς κρατάς το χέρι της, ανάμεσα στο φως και στο βάθος.
...
(Μια παύση. Ο Πλούτων σηκώνει το κεφάλι. Στο βάθος, ο Αχέροντας λάμπει αχνά σαν το φρέσκο μελάνι σε φως ολογιωμου φεγγαριού.)
...
Πλούτων:
- Να θυμάσαι, καλλιτέχνη. Δεν υπάρχει θάνατος για εκείνον που δημιουργεί.
Κάθε κουκίδα σου είναι ένας κόκκος σιωπής, ένα σημείο όπου η ζωή και ο θάνατος συναντιούνται.
Ο Άδης δεν ζωγραφίζεται με σκιές, αλλά με αναπνοές.
Υπάρχει μόνο μεταμόρφωση όπως το φίδι, όπως το κυκλάμινο, όπως η γραμμή σου που δεν τελειώνει.
Καλλιτέχνης
- Ναι. Οι Άνθρωποι τελειώνουν. Τι επιθυμείς να τους μεταφέρω;
Πλούτων:
- Υπέροχη ερώτηση και βαθιά. Πες τους...
...
(Σκέφτεται. Χαμογελάει και με κοιτάει)
...
- Μη ζείτε σα να σας ανήκει η υλική αιωνιότητα, γιατί τότε ο χρόνος θα σας καταπιεί άηχα.
Ζήστε μωρέ σα να γνωρίζετε πως κάθε ανάσα είναι δώρο δανεικό.
Μην με φοβάστε, δεν είμαι εχθρός.
Είμαι το μέτρο της ζωής σας, ο νόμος της ισορροπίας σας. Ο μόνος αληθινός νόμος.
Όποιος θυμάται πως θα χαθεί, μαθαίνει να βλέπει κι όποιος βλέπει, αγγίζει το φως αληθινά.
Τιμήστε τη στιγμή, τραγουδήστε χωρίς ντροπή, αγαπήστε χωρίς ασφάλεια, δημιουργήστε χωρίς όρους.
Γιατί μονάχα τότε, εγώ — ο Πλούτων — δεν σας αγγίζω.
Σας παρατηρώ με σεβασμό...