"ΕΧΙΔΝΑ", 2026

Υλικά - Τεχνική:

Κονδυλισμος σε χαρτί Α3

Stippling on paper A3. Sakura micron fineliners

Περιγραφή:

"Δεν είμαι η Μητέρα των Τεράτων.

Είμαι η μητέρα όσων ο άνθρωπος

φοβάται να αναγνωρίσει μέσα του."

Διάλογος

Καλλιτέχνης:

- Έχιδνα...

Σε φοβήθηκαν πριν καν σε γνωρίσουν.

Σε είπαν τέρας.

Μισή γυναίκα, μισό φίδι.

Μητέρα του Κέρβερου, της Ύδρας, της Χίμαιρας...

Δεν σε κάλεσα όμως για να σε ρωτήσω

για τα παιδιά σου.

Σε κάλεσα να σε ρωτήσω

γιατί τα γέννησες.

Έχιδνα:

(χαμογελά ήρεμα)

- Γιατί κάθε εποχή

χρειάζεται τα τέρατά της.

Καλλιτέχνης:

- Για να τρομάζει;

Έχιδνα:

- Όχι.

Για να βλέπει.

Ο άνθρωπος δεν φοβάται πραγματικά το τέρας.

Φοβάται μήπως αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα του.

Καλλιτέχνης:

- Μα ο Κέρβερος φυλάει τον Άδη.

Η Ύδρα πολλαπλασιάζει τα κεφάλια της.

Η Χίμαιρα αναπνέει φωτιά.

Τι άνθρωπος βρίσκεται μέσα τους;

Έχιδνα:

- Στον Κέρβερο,

βρίσκεται ο φόβος σου να περάσεις

την τελευταία πόρτα.

Στην Ύδρα,

ο θυμός σου.

Κάθε φορά που κόβεις ένα κεφάλι του

γεννιούνται αλλά δύο.

Θυμήσου...

ό,τι πολεμάς χωρίς να κατανοείς

πολλαπλασιάζεται.

Στη Χίμαιρα

βρίσκεται η σύγχυσή σου.

Λιοντάρι, κατσίκα, φίδι...

Όπως κι εσύ.

Άλλο θέλεις.

Άλλο σκέφτεσαι.

...κι άλλο κάνεις.

Καλλιτέχνης:

- Άρα τα παιδιά σου

δεν είναι τιμωρίες;

Έχιδνα:

- Είναι καθρέφτες.

Καλλιτέχνης:

- Γιατί τους έκανες τόσο τρομερούς;

Έχιδνα:

- Γιατί ο άνθρωπος

δεν ακούει τις ψιθυριστές αλήθειες.

Χρειάζεται ένα τέρας

για να τον κάνει να σταματήσει.

Καλλιτέχνης:

- Εσύ;

Ποιος είναι ο δικός σου καθρέφτης;

(Η Έχιδνα χαμηλώνει για λίγο το βλέμμα.)

Έχιδνα:

- Εγώ είμαι το όριο

ανάμεσα σε δύο κόσμους.

Γυναίκα και φίδι.

Ομορφιά και τρόμος.

Γέννηση και καταστροφή.

Δεν είμαι μισή.

Είμαι δύο.

..κι αυτό είναι που δεν αντέχετε.

Θέλετε τον άνθρωπο

να είναι μόνο καλός

ή μόνο κακός.

Μα κανείς σας δεν είναι έτσι.

Καλλιτέχνης:

- Μπορεί ένας άνθρωπος

να απαλλαγεί από τα τέρατά του;

Έχιδνα:

- Όχι.

Μπορεί όμως

να μάθει να τα γνωρίζει.

Γιατί το τέρας που γνωρίζεις

παύει να κυβερνά κρυφά.

Καλλιτέχνης:

- Αν το τέρας είναι πολύ δυνατό;

Έχιδνα:

- Τότε μην προσπαθησεις να το σκοτώσεις.

Καλλιτέχνης:

- Τι να κάνω;

Έχιδνα:

- Ρώτησέ το:

"Τι προσπαθείς να μου πεις;"

Άκου το!

Ίσως ο θυμός

να κρύβει μια πληγή.

Ίσως ο φόβος

να κρύβει μια ανάγκη.

Ίσως η ζήλια

να κρύβει μια έλλειψη.

Ίσως πίσω από το τέρας

να υπάρχει ένα κομμάτι σου

που ζητά να αγαπηθεί.

Καλλιτέχνης:

- Γιατί ονομάζεσαι

"Μητέρα των Τεράτων";

Έχιδνα:

(τον κοιτάζει βαθιά)

- Γιατί κανείς δε σκέφτηκε

να με ονομάσει...

"Μητέρα των Φόβων" σας.

Εγώ δε γέννησα

τα τέρατα του κόσμου.

Εσείς τα γεννάτε καθημερινά.

Μέσα στους πολέμους σας,

στην απληστία σας,

στην αδιαφορία σας,

στην ανάγκη σας να εξουσιάζετε.

Εγώ απλώς

τους έδωσα μορφή.

Καλλιτέχνης:

- Η Αγάπη;

Υπάρχει μέσα σου;

Έχιδνα:

- Είμαι μητέρα.

Τι νομίζεις;

(σιωπή)

Ακόμη και το τέρας

αγαπά τα παιδιά του.

Αυτό είναι το παράδοξο

που δεν θέλετε να δεχτείτε...

Η Αγάπη δε κατοικεί μόνο

μέσα στους αγίους.

Κατοικεί και μέσα

σε εκείνους που παλεύουν

να μη γίνουν τέρατα.

Καλλιτέχνης:

- Έχιδνα...

Τελικά ποιο είναι

το μεγαλύτερο τέρας;

Έχιδνα:

- Εκείνο που βλέπεις

στον άλλον.

Καλλιτέχνης:

- Γιατί;

Έχιδνα:

- Επειδή μπορεί να μην αντέχεις

να το δεις μέσα σου.

(Στρέφεται και απομακρύνεται αργά.)

Έχιδνα:

- Μη σκοτώνεις λοιπόν

όλα τα τέρατα που συναντάς.

Κάποια ήρθαν

για να σε προειδοποιήσουν.

Κάποια

για να σε προστατεύσουν.

...και κάποια...

(σταματά)

...ήρθαν για να σου δείξουν

ποιος είσαι.

"Δεν είμαι η Μητέρα των Τεράτων.

Είμαι η μητέρα όσων ο άνθρωπος

φοβάται να αναγνωρίσει μέσα του."