" Δήμητρα ", 2026
Υλικά - Τεχνική:
Κονδυλισμος πάνω σε χαρτί Α3
Sakura micron fineliners Pointillism and Scribbling
Περιγραφή:
Η Δήμητρα της γης, της προσφοράς και του κύκλου που δεν κρατά τίποτα για τον εαυτό του.
Στα χέρια της κρατάει τη καρδιά τη Γης.
Διάλογος:
Καλλιτέχνης:
- Σε κάλεσα με χώμα και σπόρους.
Με γραμμές που μοιάζουν με ρίζες.
Με κουκκίδες που χάνονται μέσα στο χαρτί όπως χάνεται ένας σπόρος μέσα στη Γης.
Όχι για να μου μιλήσεις για τη σοδειά.
Αλλά για το δώρο.
Πες μου, Δήμητρα...
γιατί η Γης δίνει τόσα πολλά;
Δήμητρα:
- Γιατί γνωρίζει κάτι που ο άνθρωπος ξεχνά.
Τίποτα δεν γεννιέται για τον εαυτό του.
Ο σπόρος δε φυτρώνει για να θαυμάσει τον εαυτό του.
Το δέντρο δεν απλώνει τα κλαδιά του για τη δική του σκιά.
Το στάχυ δεν ωριμάζει για να τραφεί μόνο του.
Όλα υπάρχουν μέσα σε έναν κύκλο προσφοράς.
Καλλιτέχνης:
- Οι άνθρωποι φοβούνται να δώσουν.
Φοβούνται μήπως χάσουν.
Δήμητρα:
- Γιατί βλέπουν τον κόσμο σαν αποθήκη.
Η φύση τον βλέπει σα ποτάμι.
Το νερό που σταματά να κυλά γίνεται βάλτος.
Το νερό που ταξιδεύει παραμένει ζωή.
Καλλιτέχνης:
- Άρα η αφθονία δεν είναι κατοχή;
Δήμητρα:
- Όχι.
Η αφθονία είναι κυκλοφορία.
Η Γης δέχεται τον ήλιο.
Ο ήλιος δε ζητά αντάλλαγμα.
Η Γης μετατρέπει το φως σε καρπό.
Ο καρπός γίνεται τροφή.
Η τροφή γίνεται δύναμη.
Η δύναμη γίνεται πράξη.
...και η πράξη επιστρέφει στον κόσμο.
Έτσι αναπνέει η ζωή.
Καλλιτέχνης:
- Το έργο μου μιλά συχνά για το φως.
Τι είναι το φως για σένα;
Δήμητρα:
- Το φως είναι δυνατότητα.
Μα από μόνο του δε φτάνει.
Ο σπόρος χρειάζεται και σκοτάδι.
Καλλιτέχνης:
- Όπως η Περσεφόνη;
Δήμητρα:
(χαμογελά)
- Ναι.
Οι άνθρωποι μιλούν για την άνοιξη.
Εγώ θυμάμαι τον χειμώνα.
Γιατί ό,τι ανθίζει έχει προηγουμένως θαφτεί.
Ο σπόρος δε φοβάται τη Γης που τον σκεπάζει.
Γνωρίζει πως εκεί αρχίζει η μεταμόρφωση.
Καλλιτέχνης:
- Οι άνθρωποι φοβούνται πολύ να χάσουν.
Δήμητρα:
- Κι όμως κάθε σοδειά βασίζεται σε μια απώλεια.
Ο γεωργός φυλάει τον καλύτερο καρπό;
Όχι.
Τον θάβει.
Τον εμπιστεύεται στη Γης
Χάνει έναν σπόρο για να κερδίσει ένα χωράφι.
Καλλιτέχνης:
- Άρα η προσφορά απαιτεί πίστη;
Δήμητρα:
- Όχι πίστη.
Εμπιστοσύνη.
Η Γης ποτέ δεν υπόσχεται.
Μόνο συνεργάζεται.
Καλλιτέχνης:
- Και η Αγάπη;
Πού βρίσκεται μέσα σε όλα αυτά;
Δήμητρα:
- Η Αγάπη είναι ο βαθύτερος νόμος της φύσης.
Όχι ο έρωτας που ζητά.
Η Αγάπη που μεταδίδεται.
Το δέντρο δεν ρωτά ποιος θα καθίσει στη σκιά του.
Το ποτάμι δεν επιλέγει ποιος θα πιει από αυτό.
Ο ήλιος δε φωτίζει μόνο όσους συμφωνούν μαζί του.
Καλλιτέχνης:
- Άρα η Αγάπη μοιάζει με τη Γης;
Δήμητρα:
- Η αληθινή Αγάπη μοιάζει με εύφορο χώμα.
Δεν κραυγάζει.
Δεν απαιτεί.
Δεν επιδεικνύεται.
Απλώς επιτρέπει στη ζωή να ανθίσει.
Καλλιτέχνης:
- Οι άνθρωποι ψάχνουν συχνά την ευτυχία.
Πού βρίσκεται;
Δήμητρα:
- Εκεί που βρίσκεται και η Αγάπη.
Μέσα τους.
Όπως ο σπόρος κρύβει ολόκληρο το δέντρο.
Έτσι και ο άνθρωπος κρύβει μέσα του ό,τι αναζητά.
Ο Άλλος δεν του χαρίζει τον καρπό.
Τον βοηθά να φυτρώσει.
Καλλιτέχνης:
- Αν σε ζωγραφίσω...
πώς να σε δείξω;
Δήμητρα:
- Μη με δείξεις σα βασίλισσα.
Δείξε με σα Γης.
Με χέρια γεμάτα χώμα.
Με βλέμμα που γνωρίζει πως όλα περνούν και όλα επιστρέφουν.
Με πρόσωπο που κουβαλά εποχές.
Καλλιτέχνης:
- Θα επιστρέφεις πάντα;
Δήμητρα:
- Κάθε φορά που ένας άνθρωπος θα μοιράζεται αντί να συσσωρεύει.
Κάθε φορά που θα ευγνωμονεί αντί να απαιτεί.
Κάθε φορά που θα γίνεται γέφυρα και όχι τείχος.
Εκεί θα βρίσκομαι.
Καλλιτέχνης:
- Και ποιο μήνυμα θέλεις να αφήσεις στους θνητούς;
Δήμητρα:
- Μη γίνεστε αποθήκες.
Γίνετε χωράφια.
Μη φυλάτε το φως μόνο για τον εαυτό σας.
Γίνετε όπως η Γης.
Δεχθείτε το δώρο.
Μεταμορφώστε το.
Και αφήστε το να συνεχίσει το ταξίδι του.
Γιατί τίποτα δεν σας ανήκει πραγματικά.
Ούτε το νερό που πίνετε.
Ούτε το ψωμί που τρώτε.
Ούτε η αγάπη που λάβατε.
Όλα έφτασαν σε εσάς μέσα από αμέτρητες προσφορές.
Και η σοφία δεν βρίσκεται στο να κρατάς.
Βρίσκεται στο να συνεχίζεις τον κύκλο.
Όπως το φως.
Όπως το νερό.
Όπως η Γης.
Όπως η Αγάπη.
(Σιωπή.)
Και κάπου βαθιά στο χώμα, ένας σπόρος αρχίζει να ξυπνά. 🌾✨