" Αστραία ", 2026

Υλικά - Τεχνική:

Κονδυλισμος Sakura Pigma micron fineliners και χρώματα νερού σε χαρτί Α3

Περιγραφή:

Όταν η Δικαιοσύνη δεν άντεξε άλλο την ανθρώπινη ύβρη, δεν εκδικήθηκε, απλά έφυγε.

Η Αστραία ήταν η τελευταία αθάνατη που έφυγε από τη Γης.

Δεν απομακρύνθηκε από τους ανθρώπους επειδή τους μισούσε. Έφυγε επειδή ένιωθε θλίψη. Ποτέ δεν σταμάτησε να κοιτάζει το φως. Περίμενε την ημέρα που ο Άνθρωπος θα θυμηθεί ξανά την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και τη συμπόνια.

Τα χρυσά ίχνη πάνω στο σώμα της δεν είναι κοσμήματα. Είναι ουλές που άφησε μια ανθρωπότητα που πλήγωσε ακόμα και τις πιο καθαρές της αξίες.

Από αυτές τις ρωγμές περνά ακόμα το φως.

Κάποιοι πιστεύουν ότι η Αστραία ίσως δεν έφυγε ποτέ στ' αλήθεια από τη Γης.

Ίσως απλώς περιμένει να τη βρούμε μέσα μας.

...

Η αναχώρηση της Αστραιας

Καλλιτέχνης:

- Γιατί έφυγες, Αστραία;

Αστραία:

- Δεν έφυγα όταν οι άνθρωποι αδίκησαν.

Έφυγα όταν σταμάτησαν να ντρέπονται γι' αυτό.

Καλλιτέχνης (επιμένει):

- Γιατί άργησες να φύγεις, Αστραία;

Αστραία:

- Γιατί περίμενα. Νόμιζα ότι ο άνθρωπος θα αισθανόταν ντροπή.

Καλλιτέχνης:

- Τελικά τι είδες;

Αστραία:

- Είδα την Αιδώ να φεύγει πρώτη από τη Γης. Κανείς δεν παρατήρησε ότι έλειπε.

Όταν ο άνθρωπος σταμάτησε να ντρέπεται για το άδικο, κατάλαβα πως δεν θα με έψαχνε κι εμένα.

Καλλιτέχνης:

- Στην Ελλάδα λέμε ακόμη "Θεία Δίκη".

Αστραία:

- Τη λέτε. Αλλά προτιμάτε να έρθει από τον ουρανό, για να μη χρειαστεί να την αποδώσετε εσείς.

Καλλιτέχνης:

- Ο κεραυνός του Δία;

Αστραία:

- Ο Δίας μού τον έδωσε για να χτυπάω την ύβρη. Όμως οι άνθρωποι έμαθαν να φοβούνται τον κεραυνό. Έμαθαν και να ζουν μαζί με την ύβρη.

Καλλιτέχνης:

- Ακόμα στις πλατείες φωνάζουν για δικαιοσύνη.

Αστραία:

- Τη φωνάζουν μόνο όταν τους βολεύει.

Τη σιωπούν όταν τους συμφέρει.

Καλλιτέχνης:

- Η Ελλάδα σε έφερε στον κόσμο. Δεν τη νοιάζεσαι πια;

Αστραία:

- Ακόμα αγαπώ τη Γης της. Πονάω για τους ανθρώπους της.

Είδα νόμους να αλλάζουν όπως αλλάζουν οι εποχές.

Είδα την αλήθεια να μετριέται με δημοσκοπήσεις.

Είδα τη συνείδηση να πουλιέται για μια θέση, μια ψήφο, μια εύνοια.

Καλλιτέχνης:

- Λες πως χάθηκε η Δικαιοσύνη;

Αστραία:

- Όχι. Η Δικαιοσύνη δε χάνεται. Οι άνθρωποι χάνουν τον δρόμο προς αυτή.

Καλλιτέχνης:

- Οι νέοι;

Αστραία:

- Τους μάθατε να ονειρεύονται μια έξοδο. Όχι μια πατρίδα.

Καλλιτέχνης:

- Οι ηλικιωμένοι;

Αστραία:

- Έφτιαξαν μια χώρα. Τώρα περιμένουν στη σειρά για να αποδείξουν ότι υπάρχουν.

Καλλιτέχνης:

- Οι άρρωστοι;

Αστραία:

- Μερικές φορές τους βλέπουν σαν αριθμούς. Κάθε αριθμός όμως είναι ένας άνθρωπος που φοβάται και υποφέρει χωρίς να μιλά.

Καλλιτέχνης:

- Η Παιδεία;

Αστραία:

- Έμαθε να φτιάχνει βιογραφικά. Ξέχασε να χτίζει χαρακτήρα.

Καλλιτέχνης:

- Η Τέχνη;

Αστραία:

- Τη χειροκροτούν όταν διακοσμεί. Τη φοβούνται όταν αποκαλύπτει.

Καλλιτέχνης:

- Υπάρχει ελπίδα να επιστρέψεις;

Αστραία:

- Θα επιστρέψω όταν ο άνθρωπος θα φοβάται μόνο τη συνείδησή του.

Όταν ένας ταγός θα βλέπει την εξουσία σαν υπηρεσία.

Όταν ένας πολίτης σταματήσει να ζητάει προνόμια και αρχίσει να ζητά δικαιοσύνη για όλους.

Καλλιτέχνης:

- Αν αργήσει εκείνη η μέρα;

Αστραία:

- Τότε, συνέχισε να ζωγραφίζεις.

Κάθε αληθινό έργο Τέχνης δείχνει ότι η Δικαιοσύνη δεν πέθανε. Περιμένει.

(Η Αστραία γύρισε να φύγει)

Ο Καλλιτέχνης τη φώναξε:

- Στάσου. Αν οι άνθρωποι δεν σε αναγνωρίσουν, γιατί να συνεχίσω να ζωγραφίζω;

Η Αστραία χαμογέλασε.

- Γιατί η Τέχνη δεν αλλάζει τον κόσμο όταν τον καλοπιάνει.

Τον αλλάζει όταν του δείχνει το πρόσωπό του. Οι ζωγράφοι δεν κρατούν σπαθιά.

Κρατούν καθρέφτες και οι καθρέφτες είναι πιο επικίνδυνοι από τα σπαθιά.

Το σπαθί τραυματίζει το σώμα.

Ο καθρέφτης πληγώνει το ψέμα.