"Άρτεμις", 2025

Υλικά - Τεχνική - Διάσταση:

Μελάνι Sakura Pigma micron fineliners 0.2, 0.5 και 10 σε χαρτί Α3. Pointillism.

Διάλογος:

Καλλιτέχνης:

- Άρτεμη, κόρη του Δία και της Λητώς, σιωπηλή θεά των δασών και του φωτός της σελήνης… γιατί το βλέμμα σου με κοιτάζει χωρίς οίκτο και χωρίς λύπη;

Άρτεμις:

- Γιατί ο αληθινός δρόμος της καθαρότητας δεν γνωρίζει συναίσθημα, αλλά μόνο αλήθεια. Όπως το φεγγάρι καθρεφτίζει το φως του ήλιου χωρίς να το κρατά, έτσι κι εσύ, καλλιτέχνη, οφείλεις να καθρεφτίζεις το φως της έμπνευσης χωρίς να το ιδιοποιείσαι.

Καλλιτέχνης (ψιθυρίζει):

- Έχεις μια γαλήνια μεγαλοπρέπεια, σχεδόν κοσμική...το βλέμμα σου ...

Άρτεμις:

- Στέκομαι ανάμεσα σε ουρανό και γη, με το βλέμμα στραμμένο προς τα μέσα, όχι προς τα έξω.

Καλλιτέχνης:

- Και τα σύμβολά σου; Το ελάφι, το τόξο, το φεγγάρι… είναι αυτά χαρακτηριστικά της μοναξιάς σου;

Άρτεμις:

- Όχι, είναι οι εκφάνσεις της φύσης μου.

Το ελάφι είναι η αγνότητα που τρέχει ελεύθερη μέσα στη σκιά του κόσμου, χωρίς να φοβάται τη θήρα.

Το τόξο είναι η πειθαρχία, η δύναμη να στοχεύεις χωρίς οργή.

Το βέλος, η διαίσθηση που βρίσκει τον στόχο πριν καν το χέρι τεντώσει τη χορδή.

Η κορώνα μου, η σεληνιακή άλως, μια σφαίρα ισορροπίας ανάμεσα στο φως και τη σκιά, ενώ οι κύκλοι πίσω μου θυμίζουν τους ουράνιους κύκλους, τις φάσεις της σελήνης και τη ροή της φύσης που ποτέ δεν σταματά....και το φεγγάρι… είναι η ψυχή μου, πάντα μισή στο φως, μισή στο σκοτάδι.

Καλλιτέχνης:

- Μα γιατί, Άρτεμη, αρνείσαι την ανθρώπινη επαφή; Γιατί στέκεσαι πάντα μόνη;

Άρτεμις:

- Η μοναξιά μου δεν είναι άρνηση, είναι χώρος.

Μέσα της ανθίζει η δημιουργία, όπως το άνθος που ανοίγει τη νύχτα.

Όποιος θέλει να κατανοήσει τη φύση (του), πρέπει πρώτα να μάθει να σιωπά μαζί της. Έτσι την αφουγκραζεται, χωρίς φωνές, χωρίς κραυγές και τυμπανοκρουσιες.

Καλλιτέχνης:

- Ίσως, τότε, να είσαι η θεά της ψυχής του δημιουργού. Εκείνου που περιπλανιέται στο σκοτάδι ψάχνοντας ένα ίχνος φωτός.

Άρτεμις:

- Αν πράγματι βλέπεις το φως μέσα στο σκοτάδι, τότε ναι — ίσως να είμαι εγώ.

Αλλά πρόσεχε: η Τέχνη, όπως κι εγώ, δεν χαρίζεται. Θέλει σεβασμό, θυσία και σιωπή.

Καλλιτέχνης:

- Θα σε ζωγραφίσω, λοιπόν, όπως είσαι — ούτε θεά ούτε γυναίκα, αλλά μια στιγμή ανάμεσα στο φως και τη νύχτα. Στο φόντο, ο πουαντιγισμός θα είναι η μεταφορά του κόσμου των στιγμών — μικρές τελείες που ενωμένες φτιάχνουν τη μορφή, όπως οι στιγμές του βίου πλάθουν το είναι μας.

Άρτεμις (χαμηλό χαμόγελο):

- Δεν είμαι θεά της απόστασης, αλλά θεά της καθαρότητας του βλέμματος, εκείνης που διδάσκει στον καλλιτέχνη πως η ομορφιά βρίσκεται όχι στην κατοχή, αλλά στη θέαση. Εκεί που κατοικεί το Θεϊκό. Το βλέμμα μου δεν είναι ανθρώπινο, είναι το βλέμμα της φύσης που παρατηρεί χωρίς κρίση, που αγκαλιάζει και αποσύρεται ταυτόχρονα.

Καλλιτέχνης:

- Ας γίνει όπως επιθυμείς, αν έτσι ορίζεις κυρά του Ολύμπου, αν έτσι θέλεις να φανείς σε όλους τους θνητούς ανθρώπους...

Άρτεμις:

- ΑΥΤΟ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΌ ΜΟΥ ΠΡΌΣΩΠΟ.