" Άρης ", 2026

Υλικά - Τεχνική:

Μελάνι Sakura Pigma micron fineliners και Polychromos Faber Castell σε χαρτί Α3. Pointillism + scribbling.

Περιγραφή:

Διάλογος:

Καλλιτέχνης:

- Σε κάλεσα όχι για να σου ζητήσω νίκη,

αλλά για να καταλάβω την ήττα.

Όχι εκείνη στο πεδίο της μάχης…

εκείνη που συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος προδίδει.

Πες μου, Άρη… τι είναι η προδοσία;

Άρης (σιωπηλός, με βλέμμα βαρύ):

- Η προδοσία δεν είναι το χτύπημα.

Είναι η στιγμή που το χέρι

δεν αναγνωρίζει πια αυτό που κρατούσε.

Δε σε πληγώνει ο εχθρός.

Σε πληγώνει αυτός που κάποτε

στάθηκε δίπλα σου άοπλος.

Καλλιτέχνης:

- Γιατί συμβαίνει;

Άρης:

- Γιατί ο άνθρωπος φοβάται τη δύναμή του.

Όταν δε μπορεί να τη σταθεί,

τη στρέφει εκεί που ένιωθε ασφαλής.

Η προδοσία δε γεννιέται από μίσος,

αλλά από αδυναμία να αγαπήσεις χωρίς να φοβάσαι.

Καλλιτέχνης:

- Άρα ο πόλεμος ξεκινά μέσα μας;

Άρης:

- Πάντα.

Ο εξωτερικός πόλεμος είναι απλώς

η αντήχηση του εσωτερικού.

Όταν ο άνθρωπος δεν αντέχει να αντικρίσει την αλήθεια του,

ψάχνει κάποιον να την κουβαλήσει για εκείνον.

Τη στιγμή που αυτός ο άλλος λυγίσει…

τον κατηγορεί.

Καλλιτέχνης:

- Εσύ;

Είσαι ο θεός του πολέμου;

Μην είσαι κι ο θεός της προδοσίας που προκαλεί τον πόλεμο;

Άρης (σκληρό χαμόγελο):

- Όχι.

Δεν είμαι ο Θεός του πολέμου!!

Νομίζεις θα χαιρομουν αν έπεφτε κι ο τελευταίος άνθρωπος επί της Γης;

Μαζί Του θα χανομασταν κι όλοι εμείς οι Θεοί!

Ο μόνος που θα χαιρόταν θα ήταν ο Πλούτωνας αλλά κι αυτός ακόμα βλέπεις...δεν έχει συναισθήματα. Αν είχε θα ήταν άνθρωπος.

Είμαι ο θεός της σύγκρουσης.

Η προδοσία είναι κάτι πιο βαθύ.

Είναι όταν η σύγκρουση αποφεύγεται.

Όταν δε λες την Αλήθεια,

όταν δεν στέκεσαι,

όταν δεν πολεμάς εκεί που πρέπει.

Τότε ο πόλεμος γίνεται σιωπή

και η σιωπή γίνεται μαχαίρι.

Καλλιτέχνης:

- Μπορεί να γιατρευτεί;

Άρης:

- Δε γιατρεύεται με εκδίκηση.

Ούτε με λήθη.

Θέλει Ανδρεία.

Όχι για να επιτεθείς —

αλλά για να δεις.

Να δεις πού πρόδωσες πρώτα

εσύ τον εαυτό σου.

Εκεί αρχίζουν όλα.

Καλλιτέχνης:

- Δηλαδή…

ο προδομένος δεν είναι αθώος;

Άρης (τον κοιτά ευθεία):

- Η αθωότητα είναι παιδική λέξη.

Ο άνθρωπος που δεν γνωρίζει τα όριά του,

τα αναθέτει σε άλλους

και μετά τους κατηγορεί όταν τα ξεπερνούν.

(σιωπή βαριά)

Η προδοσία δεν είναι θόρυβος.

Είναι πτώση.

Δε σε στέλνει στο πεδίο της μάχης.

Σε στέλνει στον κάτω κόσμο.

Εκεί σε περιμένει ο Πλούτωνας.

Όχι για να σε τιμωρήσει,

αλλά για να σου δείξει

τι έχασες όταν εμπιστεύτηκες χωρίς να γνωρίζεις.

Καλλιτέχνης:

- Άρα η προδοσία είναι θάνατος;

Άρης:

- Είναι ένας μικρός θάνατος.

Όχι του σώματος,

μα της εικόνας που είχες για τον Άλλον

και για τον εαυτό σου.

Ο Πλούτωνας δε κρατά τους νεκρούς.

Κρατά τις αλήθειες

που δεν άντεξες να δεις.

Καλλιτέχνης:

- Και μετά;

Πώς επιστρέφει κανείς;

Άρης:

- Δεν επιστρέφει ίδιος.

Γιατί αν μείνεις μόνο εκεί,

θα γίνεις σκιά.

Πίκρα.

Σιωπηλή εκδίκηση.

Γι’ αυτό χρειάζεσαι τον άλλον.

Όχι εμένα.

Τον Ήφαιστο.

Καλλιτέχνης:

Τη φωτιά…

Άρης:

- Ναι.

Γιατί ό,τι σε πρόδωσε,

σε έσπασε.

Ό,τι έσπασε

δε κολλάει.

Σφυρηλατείται.

Ο Ήφαιστος δε θεραπεύει.

Μεταμορφώνει.

Σε βάζει στη φωτιά που φοβάσαι

και σε κρατά εκεί

μέχρι να αντέξεις να γεννηθείς ξανά.

Καλλιτέχνης:

- Άρα ο πόλεμος δεν τελειώνει;

Άρης:

- Ο πόλεμος αλλάζει πεδίο.

Από έξω…

πάει μέσα.

Εκεί που θα δεις

πότε πρόδωσες εσύ τον εαυτό σου

για να μη χάσεις τον Άλλον.

Εκεί γεννιέται η αλήθεια.

Καλλιτέχνης:

- Η Αγάπη;

Πού στέκεται μέσα σε αυτό;

Άρης:

- Η Αγάπη είναι το μόνο πεδίο

όπου ο πόλεμος μπορεί να σταματήσει.

Όχι όπως νομίζεις.

Όχι με αποφυγή.

Με παρουσία.

Να είσαι εκεί —

ολόκληρος.

Χωρίς να κρύβεσαι.

Χωρίς να χειραγωγείς.

Η Αγάπη χωρίς Αλήθεια

είναι η πιο ύπουλη μορφή προδοσίας.

Η Αγάπη δεν είναι αυτό που νόμιζες.

Δεν είναι ασφάλεια.

Δεν είναι υπόσχεση.

Είναι το θάρρος

να κατέβεις στον Πλούτωνα

και να μπεις στη φωτιά του Ηφαίστου

χωρίς να κατηγορήσεις κανέναν.

Εκεί…

αν αντέξεις…

δεν ζητάς πια να σε αγαπήσουν.

Γίνεσαι ικανός να αγαπήσεις.

Καλλιτέχνης:

- Αν τον ζωγραφίσω…

πώς να δείξω τον άνθρωπο που προδόθηκε;

Άρης:

- Μη τον δείξεις πληγωμένο.

Δείξ’ τον να στέκεται.

Με το τραύμα ανοιχτό,

αλλά χωρίς να το κρύβει.

Δείξ’ τον να κρατά το μαχαίρι —

όχι για να το επιστρέψει,

αλλά για να καταλάβει.

Δείξ’ τον να γίνεται συνειδητός.

(σιωπή.

ο πόλεμος δεν τελειώνει.

αλλά αλλάζει μορφή.)

Καλλιτέχνης:

- Και τότε… δεν υπάρχει προδοσία;

Άρης (τον κοιτά σταθερά):

- Τότε η προδοσία παύει να είναι τραύμα

και γίνεται γνώση.

Δε σε ορίζει.

Σε αποκαλύπτει.

(σιωπή.

η μάχη δεν φαίνεται πια,

αλλά συνεχίζεται βαθύτερα.)

Καλλιτέχνης:

- Ποιο μήνυμα θέλεις να στείλεις στους θνητούς;

Άρης:

- Μη φοβάσαι την προδοσία.

Να φοβάσαι τη ζωή δίχως αλήθεια.

Αν σε προδώσουν, μη μείνεις στο αίμα.

Κατέβα στο σκοτάδι,

εκεί που σε περιμένει η αλήθεια.

Μπες στη φωτιά,

εκεί που σε περιμένει η μεταμόρφωση.

Μόνο όποιος πέρασε από τον Πλούτωνα

και άντεξε τη φωτιά του Ηφαίστου,

μαθαίνει τελικά ότι,

η Αγάπη δε προδίδεται.

Ή δεν υπήρξε ποτέ,

ή δεν την είχες βρει ακόμη μέσα σου.

Ο άνθρωπος που δε προδίδει ποτέ,

είναι ο άνθρωπος που δε τόλμησε ποτέ να αγαπήσει.

Ο άνθρωπος που έμαθε να αγαπά με αλήθεια…

δε νικά.

Δε χρειάζεται να νικήσει.