" Αφροδίτη ", 2026

Υλικά - Τεχνική:

Μελάνι Sakura Pigma micron fineliners σε ριζοχαρτο Α3. Pointillism + scribbling.

Διάλογος:

Καλλιτέχνης:

- Σε κάλεσα με μελάνι και σιωπή.

Όχι για να σε υμνήσω αλλά για να σε ξεχωρίσω από τον θόρυβο των ανθρώπων.

Σε έφτιαξα σε ριζοχαρτο για να σου δείξω ότι και οι θνητοί γίνονται διάφανοι και λαμπεροί σαν εσάς τους Θεούς, μέσα στην αληθινή Αγάπη.

Πες μου… είσαι Αγάπη ή είσαι Έρωτας;

Αφροδίτη (χαμογελώντας ελαφρά):

- Αχ… ακόμα τα μπερδεύετε.

Κι ύστερα κατηγορείτε εμένα για τα ναυάγια σας.

Είμαι η Αφροδίτη.

Ο Έρωτας είναι αδερφάκι μου.

Και μάλιστα, όχι το πιο όμορφο.

Καλλιτέχνης:

- Το ξέρω.

Ο Σωκράτης το είπε.

Παιδί της Πενίας και του Πόρου.

Φτωχός, άσχημος, πάντα ανικανοποίητος.

Πάντα να ζητά ό,τι δεν έχει.

Αφροδίτη:

- Ακριβώς.

Ο Έρωτας δεν ήρθε να σας γεμίσει.

Ήρθε να σας ταράξει.

Να σας δείξει την έλλειψη.

Είναι ο θεός της πείνας, όχι της πληρότητας.

Καλλιτέχνης:

- Και η Αγάπη;

Αφροδίτη (σοβαρεύοντας):

- Η Αγάπη δεν είναι παιδί.

Είναι κατάκτηση.

Δεν γεννιέται από τον Άλλο.

Ξυπνά μέσα σας, όταν ο Άλλος σας αγγίξει στο σωστό σημείο.

Καλλιτέχνης:

- Άρα ο Άλλος δεν είναι η πηγή;

Αφροδίτη:

- Όχι.

Ο Άλλος είναι ο καταλύτης.

Το χέρι που χτυπά την πόρτα.

Αν δεν υπάρχει δωμάτιο μέσα σου, τι να ανοίξει;

Καλλιτέχνης:

- Κι όμως οι άνθρωποι λένε «σε αγαπώ» σα να ζητούν σωτηρία.

Αφροδίτη (με παιχνιδιάρικη ειρωνεία):

- Το λένε όπως λένε «διψάω».

Και περιμένουν από τον Άλλο να γίνει ποτήρι.

Μα η Αγάπη δεν είναι νερό που μεταγγίζεται.

Είναι πηγή που αποκαλύπτεται.

Καλλιτέχνης:

- Ο Καζαντζάκης λέει πως ο Θεός φωνάζει «Βοήθεια» μέσα μας...και ο Θεός είναι Αγάπη.

Αφροδίτη:

- Και καλά το λέει.

Ο Θεός δεν είναι παντοδύναμος.

Είναι Μεγαλοδύναμος.

Ανεβαίνει.

Και χρειάζεται τον Άνθρωπο.

Όπως η Αγάπη.

Καλλιτέχνης:

- Άρα δεν σώζεται κανείς μόνος του.

Αφροδίτη:

- Όχι.

Αλλά ούτε σώζεται από τον Άλλο.

Σώζεται όταν αντέξει να δει το όριό του.

Το ταβάνι του.

Και να πετάξει την καρδιά ψηλά…

χωρίς εγγύηση επιστροφής.

Καλλιτέχνης:

- Όπως στο ποίημα του Σαχτούρη.

Η καρδιά ματώνει.

Κι όμως προσφέρεται.

Αφροδίτη:

- Εκεί αρχίζει η Αγάπη.

Όχι όταν σε αγαπούν.

Όταν αγαπάς χωρίς να κρατιέσαι.

Καλλιτέχνης:

- Και τότε;

Αφροδίτη:

- Τότε ο χωμάτινος θνητός γίνεται Θεός.

Όχι γιατί εξουσιάζει.

Αλλά γιατί δεν χρειάζεται πια να ζητά.

Η Αγάπη δεν είναι έξω.

Είναι εκεί που ήταν πάντα κρυμμένη η Ευτυχία.

Καλλιτέχνης (σιωπηλά):

- Μέσα μας...

Αφροδίτη:

- Επιτέλους θνητέ!

Το κατάλαβες.

Τώρα μπορείς να πεις «Σε αγαπώ»

χωρίς να ζητάς τίποτα πίσω.

Βγάλε φως μέσα από τα σκοτάδια σου.

Γιατί αν έχεις την Αγάπη μέσα σου,

έχεις μαζί της την Ανθρωπιά και την Ανδρεία,

την Αταραξία και την Αυτάρκεια,

την Αλήθεια και την Αρμονία.

Έχεις Ανάπαυση χωρίς φυγή,

Ακεραιότητα χωρίς ρήγμα,

Αποπλήρωση χωρίς χρέος,

Αξία χωρίς μέτρηση,

Απλότητα χωρίς φτώχεια.

Έχεις Αναγνώριση του Άλλου,

Αφοσίωση χωρίς υποταγή,

Αφύπνιση της συνείδησης,

Αντοχή στον πόνο,

Ανθεκτικότητα στον χρόνο.

Και τότε...

δεν αναζητάς την Ευτυχία.

Την είσαι.